Even bijkletsen

Met bijna het schaamrood op mijn kaken begin ik een nieuwe blog te typen, alweer veel te lang geleden dat we iets van ons hebben laten horen. Moet ook bekennen dat het leven hier in februari erg stilgestaan heeft: alleen maar solliciteren en netwerken opbouwen. Helaas nog geen werk gevonden, maar er komt schot in! Steeds meer reacties en de eerste interviews zoals dat hier heet komen eraan. Maar daar volgende keer meer over. Nu eerst onze belevenissen van de eerste weken van maart. Netje, een vroegere collega van me en ondertussen een echte vriendin van ons gezinnetje, had nog enkele weekjes vakantie over en heeft die heerlijk bij ons doorgebracht.
_MWP8850
Nadat we haar opgehaald hadden in Auckland zijn we eerst naar het zuiden gereden, naar de westkust en kwamen uit bij een zeer gezellige camping in the middle of nowhere nabij Raglan. Het weer werkte niet echt mee, maar de camping had een fijne keuken en aangezien we zowat de enige kampeerders waren namen we deze al snel in beslag en hebben hier heel wat bijgebuurd, kadootjes uitgepakt en uitgerust van de reis. Na twee dagen verder gereden naar het zuiden en drie dagen in de vrije natuur aan een meer gestaan. Gelukkig was de regen toen voorbij en hebben we zelfs heerlijk gezwommen en een schitterende waterval gezien.
_MWP8794

_MWP8792

_MWP8788

_MWP8786

_MWP8775

_MWP8804
Vandaar naar Taupo, waar we via via beslist even Jeanette moesten bellen, een Nederlandse vrouw die hier woonde. Ze nodigde ons meteen uit om te komen lunchen, wat we natuurlijk niet afsloegen en het was meteen ontzettend gezellig. Ze vroeg naar onze verdere plannen en we vertelden dat Netje, Jeroen en Djerie vlakbij graag een wandeling wilden gaan maken van 18,5 km, waar je zeker 8 uur over wandelt ivm. Het klimmen en dalen. Dat is een bekende wandeling naar Mount Doom van de film The Lord of the Rings. Nou, vanaf Jeanette kon je makkelijk naar de bussen komen die je naar het beginpunt brachten en later aan de andere kant weer ophaalden, dus ze had het snel geregeld: we moesten gewoon bij haar blijven slapen, want ze had toch vijf extra bedden. Tja, zo gaat dat hier in Nieuw zeeland, echt ontzettend aardige mensen!
_MWP8817

_MWP8814

_MWP8815

_MWP8816
De volgende dag gingen Netje, Jeroen en Djerie dus wandelen (met dikke truien, veel water, zelfs aluminium dekens) en Jeanette nam Pjotr en mij mee naar een prachtige waterval en een bijen/honing bedrijf.
IMG_3280

IMG_3259

IMG_3255

IMG_3253

IMG_3302
IMG_3261

IMG_3281

IMG_3283

IMG_3285

IMG_3291

IMG_3294

Rond half 8 in de avond waren de wandelaars terug en toen trakteerden we ze op een heerlijk warm bad bij de hotpools in het stadje. Taupo ligt in een thermisch gebied waar op sommige plaatsen het water met 100 graden uit de grond komt en bij het zwembad werd het dus eerst afgekoeld alvorens je er in kon, maar het was nog steeds heel erg warm en goed voor de vermoeide spiertjes! Wat waren die drie moe, maar de wandeling was prachtig!
Tja en toen had Jeanette voor de volgende dagen nog veel meer op het programma staan, want ook de anderen moesten naar de waterval,
IMG_3338
we hebben een glasblazerij bezocht en zijn naar een gebied gereden waar de hete, kokende modder uit de grond omhoog kwam. Echt heel indrukwekkend.
_MWP8827

_MWP8845

_MWP8895
Ondertussen uren en uren gekletst, Jeanette is echt een heel bijzondere vrouw, die al lang met pensioen zou moeten zijn, maar haar vak (osteopathie) nog steeds met veel liefde beoefend. Na vier dagen kregen we te horen dat er een orkaan aan het einde van de week over Kerikeri kwam en moesten we richting de boot terug. Maar we komen zeker nog eens langs, want er is daar ook een heerlijk skigebied.
Via Auckland waar we een museum, galerie en park bezochten langzaam naar Kerikeri terug. Gelukkig viel het allemaal mee en hebben we alleen maar een regendagje gehad. Tot slot nog een dagje naar de Kauribossen gereden hier aan de westkant van het eiland en daar de twee dikste bomen gezien die ze hier in Nieuw Zeeland hebben. Echt indrukwekkend die bomen.
_MWP8970
En voor je het weet was de vakantie alweer over en zetten we Netje op de bus weer richting Auckland. Maar wat was het gezellig! We hebben maar een klein stukje van het eiland gezien, want het is echt inmens groot, maar het blijft prachtig.
Een paar dagen later kregen we alweer bezoek, want oom Gerard en tante Leinie (van Jeroen) arriveerden in Nieuw Zeeland en kwamen ook bij ons aan.
IMG_3376

IMG_3386

Samen ook weer enkele hele leuke dagen gehad, veel gekletst, leuke dingen gezien, de kinderen hebben zich heel goed vermaakt in het zwembad bij hun hotel en in de spa pool en het afscheid kwam ook nu weer veel te snel, maar ja, als je vier weken vakantie hebt blijf je niet hier hangen. Zij gaan zowel het noorder als het zuider eiland bekijken en we zijn heel benieuwd hoe oa. Wellington en het zuidereiland is, want dat zit er voor ons nog niet in. Wij hebben de draad weer opgepakt en zijn weer bezig met werk zoeken, ook onze vakantie is voorbij. Aanstaande donderdag komt de nieuw Zilt weer uit en hierin komt voorlopig ons laatste artikel en laatste filmpje. We hopen dat jullie er weer van genieten.
Nou, dat was een verslag in vogelvlucht van de afgelopen tijd, bij nieuws melden we ons weer.
Heel veel groetjes van ons allemaal.

Advertisements

We leven nog!

Terwijl Pjotr heerlijk ligt te slapen en Jeroen en Djerie de Kolonisten van Catan aan het spelen zijn neem ik eindelijk weer eens de tijd om jullie op de hoogte te houden van onze belevenissen hier aan de andere kant van de wereld. Ik weet dat er ook volgers van onze blog zijn die hier leven en die vergeet ik echt niet, maar het gros woont toch echt aan de andere kant van dit draaiende ronde ding.
Nou, wat doen we zoal de hele dag nu de boot weer in het water ligt? Beetje luieren en niets doen of het land verkennen denken jullie vast, maar niets is minder waar; er wordt ontzettend hard gewerkt om ons hier te kunnen vestigen. Dit houdt in vacatures zoeken, brieven schrijven en vooral veel rompslomp die erbij komt kijken. Zo dachten we eerst dat Jeroen het meeste kans maakte op een workpermit, omdat hij in een zogenaamde grow-area werkt. Maar nu blijkt mijn diploma eigenlijk meer waard te zijn, omdat de school waar ik op gezeten heb door de Nieuw Zeelandse overheid erkend wordt en ze er level 7 aan gekoppeld hebben. Maar nu ben ik bezig om te kijken of ik met dit diploma ook hier in de kinderopvang kan werken, dus dat ligt nu bij een kwalificatie bureau en ik hoop daar volgende week meer van te horen. Er zijn vacatures genoeg, maar het probleem hier is dat bedrijven verplicht zijn om een advertentie te zetten en het niet zomaar intern op mogen lossen of bijvoorbeeld via via. Je kan soms dus best ergens op solliciteren, terwijl er eigenlijk al iemand aangenomen is, maar voor de vorm is de sollicitatie nog open.
Voor Jeroen hebben we ook al hele leuke banen gevonden, maar als hij straks een aanbod zou krijgen dan moet hij nog bewijzen dat hij hier ook echt voor opgeleid is, want je mag alleen werk doen in je eigen vakgebied. Ook niet zo’n probleem, maar dit kan wel een week op 6 duren voor dat geregeld is en bij mij kan het allemaal in een korter tijdsbestek. Tja en om dit allemaal te regelen en uit te zoeken, dat is een dagtaak. Maar we willen er nog steeds voor gaan, want het afgelopen weekend hebben we bij Hans en Jeanette gelogeerd en hier heerlijk van hun tuin genoten. Ze hebben hun huis nog maar ruim een half jaar en de tuin heeft veel achterstallig onderhoud, dus we hebben even flink mee geholpen met snoeien en takken opruimen. Jeroen heeft heerlijk hout gehakt, Djerie houdt de rozenstruik bij, want die moet regelmatig opgebonden worden en Pjotr en ik hebben takken weggebracht en fruit geplukt (citroenen, appels, peren, druiven).
IMG_3186

IMG_3187

IMG_3188
Wat een heerlijk buitenleventje. Zo ben ik ook opgegroeid, met een grote moestuin rond ons huis en dat is wat we onze kinderen ook willen bieden, vrijheid en ruimte om je heen. ’s Avonds heerlijke pizza gebakken, gekookt op de houtkachel, Hans zijn zelf gebrouwen bier gedronken, iets wat we ook willen gaan doen en gemerkt dat het leven zo eenvoudig goed kan zijn. Gisteren van een buurman die hier ook met de boot ligt een hele zak appels gehad en daar vandaag heerlijke appeltaart van gebakken, het voelt echt als vroeger thuis……. Ja, ik heb een heerlijke jeugd gehad pap en mam, bedankt!
Verder natuurlijk ook weer een stuk voor Zilt geschreven en een film gemaakt, maar helaas waren we net te laat voor het afgelopen nummer, dus jullie moeten nog enkele weken wachten. Maar we maken het goed met enkele foto’s bij dit stukje.
Dus, we leven nog, zijn druk bezig ons leventje hier op te bouwen en hebben niet heel veel te bloggen, maar we houden jullie op de hoogte van alle ontwikkelingen.

Kogelwerend

Na ruim 1 1/2 maand op de kant te hebben gelegen, 70 KG aan chemie en bergen glas en koolstof hebben we nu een nieuwe scheg die ook nu kogelwerend is en is de boot gezandstraald en opnieuw in de coatings gezet. Tevens hebben we de waterlijn nu wel recht staan. De komende dagen gaan we poetsen en volgende week weer terug het water op en een mooi ankerplaatsje zoeken.

Bijna kerst

20131219-211414.jpg

Lieve familie, vrienden, kennissen en andere lezers van onze blog.

Nog enkele dagen en dan is het kerstmis en dus ook al weer bijna nieuwjaar. Vorig jaar deze tijd zaten we nog midden op de Atlantische oceaan, nu zitten we alweer in Nieuw Zeeland. Wat hebben we veel gereisd het afgelopen jaar en een heleboel beleefd!
Eerst afscheid nemen van onze zeilvrienden die het rondje Atlantische oceaan gingen varen en dus in het Carieb bleven. Op naar de ABC-eilanden waar we Andre en zijn kids hebben bezocht en ook nog twee heerlijke weken met mijn ouders hebben gehad. Bij vertrek naar Colombia ontmoeten we Rene en Paulien van de Viskus, waar we heerlijk mee gezeild hebben, maar in Fakarava afscheid van hebben moeten nemen omdat hun schip op het rif is vergaan. Gelukkig hebben ze een nieuw schip gekocht en varen ze dit voorjaar weer uit voor een nieuwe reis rond de wereld. Het duurt nog lang voor ze hier zijn, maar we zullen ze hier in Nieuw Zeeland met open armen ontvangen! In Colombia kregen we nog te maken met een storm die de haven en een nabijgelegen schip verwoestte en daar ontmoetten we Steef en Dineke van de Pikuditu, waar we de rest van onze tocht veel mee hebben opgevaren, veel mee hebben gelachen, gegeten, gedronken en beleefd. Daarna door naar Panama, het Panamakanaal, een onvergetelijke ervaring. Aan de andere kant komen we Fred, Tom en Lorie van de Kind of Blue tegen, ook heerlijke, bijzondere mensen met veel reiservaring en goed voor vele gezellige, nederlandse middagen en avonden! Maar natuurlijk ontmoeten we nog veel meer mensen, allerlei soorten, uit allerlei werelddelen en met allerlei dromen. Juist zij hebben ervoor gezorgd dat deze reis zo bijzonder is geworden, want een mooie omgeving is leuk voor een paar dagen, het zijn de ontmoetingen, de mensen die je tegenkomt die het volmaakt maken.
Na Panama volgde een onvergetelijke ervaring in de Galapagoseilanden, de natuurschoon en de dieren hebben een onbeschrijflijke indruk op ons achter gelaten. Daarna vele mijlen varen naar de Markiezen, paardrijden stond hier bij Djerie voorop, mango’s eten tot je erbij neervalt en genieten van al het pracht en praal. Weer verder naar de Tuamotu eilanden, parels vinden en weer veel te vlug vertrekken om de Viskus te helpen bergen. Via de Franse society eilanden: Tahity, Moorea, Bora Bora en noem maar op naar Palmerston wat ook een speciaal plekje in ons hart heeft gekregen en waarover we in de volgende Zilt een artikel met film zullen publiceren. Toen naar Tonga, hier neemt Djerie even afscheid van de boot en vertrok alvast naar Nieuw Zeeland, wij kwamen drie weken later aan, maar toen moest onze Droppie van boord in Quarantaine. En nu, we zijn weer compleet met z’n vijfjes aan boord al staat ons Zeemuisje nog wel op het droge. Morgen wordt ze gestraald en gaat de oude teerlaag die aan de onderkant zit er eindelijk af en krijgt ze een nieuwe laag mooie blauwe verf. Ook de bovenkant nemen we nog onderhanden, maar dat kan ook in het water. We hebben vorige week al enkele dagen gekampeerd in dit mooie, magische land wat ons telkens weer blijft verbazen, zo mooi is het. Achter iedere bocht zit weer een nieuw uitzicht, een mooie berg, kloof, rivier, meer en noem maar op. We voelen ons hier allemaal thuis en zullen alles op alles zetten om ons hier te kunnen vestigen. Minstens vijf hectare grond hebben we besloten, dus ruimte genoeg voor jullie om eens langs te komen….
Lieve allemaal, het zal weer een bijzonder jaar gaan worden, we willen dit graag met jullie delen, dus we blijven bloggen. Tot slot wensen we jullie alle goeds toe voor het nieuwe jaar met een goede gezondheid en veel liefde.