Kogelwerend

Na ruim 1 1/2 maand op de kant te hebben gelegen, 70 KG aan chemie en bergen glas en koolstof hebben we nu een nieuwe scheg die ook nu kogelwerend is en is de boot gezandstraald en opnieuw in de coatings gezet. Tevens hebben we de waterlijn nu wel recht staan. De komende dagen gaan we poetsen en volgende week weer terug het water op en een mooi ankerplaatsje zoeken.

Bijna kerst

20131219-211414.jpg

Lieve familie, vrienden, kennissen en andere lezers van onze blog.

Nog enkele dagen en dan is het kerstmis en dus ook al weer bijna nieuwjaar. Vorig jaar deze tijd zaten we nog midden op de Atlantische oceaan, nu zitten we alweer in Nieuw Zeeland. Wat hebben we veel gereisd het afgelopen jaar en een heleboel beleefd!
Eerst afscheid nemen van onze zeilvrienden die het rondje Atlantische oceaan gingen varen en dus in het Carieb bleven. Op naar de ABC-eilanden waar we Andre en zijn kids hebben bezocht en ook nog twee heerlijke weken met mijn ouders hebben gehad. Bij vertrek naar Colombia ontmoeten we Rene en Paulien van de Viskus, waar we heerlijk mee gezeild hebben, maar in Fakarava afscheid van hebben moeten nemen omdat hun schip op het rif is vergaan. Gelukkig hebben ze een nieuw schip gekocht en varen ze dit voorjaar weer uit voor een nieuwe reis rond de wereld. Het duurt nog lang voor ze hier zijn, maar we zullen ze hier in Nieuw Zeeland met open armen ontvangen! In Colombia kregen we nog te maken met een storm die de haven en een nabijgelegen schip verwoestte en daar ontmoetten we Steef en Dineke van de Pikuditu, waar we de rest van onze tocht veel mee hebben opgevaren, veel mee hebben gelachen, gegeten, gedronken en beleefd. Daarna door naar Panama, het Panamakanaal, een onvergetelijke ervaring. Aan de andere kant komen we Fred, Tom en Lorie van de Kind of Blue tegen, ook heerlijke, bijzondere mensen met veel reiservaring en goed voor vele gezellige, nederlandse middagen en avonden! Maar natuurlijk ontmoeten we nog veel meer mensen, allerlei soorten, uit allerlei werelddelen en met allerlei dromen. Juist zij hebben ervoor gezorgd dat deze reis zo bijzonder is geworden, want een mooie omgeving is leuk voor een paar dagen, het zijn de ontmoetingen, de mensen die je tegenkomt die het volmaakt maken.
Na Panama volgde een onvergetelijke ervaring in de Galapagoseilanden, de natuurschoon en de dieren hebben een onbeschrijflijke indruk op ons achter gelaten. Daarna vele mijlen varen naar de Markiezen, paardrijden stond hier bij Djerie voorop, mango’s eten tot je erbij neervalt en genieten van al het pracht en praal. Weer verder naar de Tuamotu eilanden, parels vinden en weer veel te vlug vertrekken om de Viskus te helpen bergen. Via de Franse society eilanden: Tahity, Moorea, Bora Bora en noem maar op naar Palmerston wat ook een speciaal plekje in ons hart heeft gekregen en waarover we in de volgende Zilt een artikel met film zullen publiceren. Toen naar Tonga, hier neemt Djerie even afscheid van de boot en vertrok alvast naar Nieuw Zeeland, wij kwamen drie weken later aan, maar toen moest onze Droppie van boord in Quarantaine. En nu, we zijn weer compleet met z’n vijfjes aan boord al staat ons Zeemuisje nog wel op het droge. Morgen wordt ze gestraald en gaat de oude teerlaag die aan de onderkant zit er eindelijk af en krijgt ze een nieuwe laag mooie blauwe verf. Ook de bovenkant nemen we nog onderhanden, maar dat kan ook in het water. We hebben vorige week al enkele dagen gekampeerd in dit mooie, magische land wat ons telkens weer blijft verbazen, zo mooi is het. Achter iedere bocht zit weer een nieuw uitzicht, een mooie berg, kloof, rivier, meer en noem maar op. We voelen ons hier allemaal thuis en zullen alles op alles zetten om ons hier te kunnen vestigen. Minstens vijf hectare grond hebben we besloten, dus ruimte genoeg voor jullie om eens langs te komen….
Lieve allemaal, het zal weer een bijzonder jaar gaan worden, we willen dit graag met jullie delen, dus we blijven bloggen. Tot slot wensen we jullie alle goeds toe voor het nieuwe jaar met een goede gezondheid en veel liefde.

Nothing flies forever…..

Zeemuis staat hoog en droog op de kant. Droog is maar relatief want we hebben veel regen deze week. Het worden even drukke weken, veel klussen en regelen.

Volgende week mag Drop eindelijk opgehaald worden.

Maar nu het grote nieuws: we willen hier blijven wonen, al is dit niet zo maar een twee drie geregeld, we gaan het proberen. Zover we weten maken we een redelijk goede kans en helaas voor jullie, Nederland kan niet tegen Nieuw Zeeland op.
Waarom? We hebben de hele reis gekeken naar landen waar we eventueel zouden willen wonen maar steeds was er wel een grote maar aan die landen te hangen. Alleen hier niet. Het land is voor wat we tot nu toe gezien hebben prachtig. Het is heel groot en mensen hebben gewoon nog de ruimte. Zelfs in de miljoenen stad Auckland wonen de meeste mensen vrijstaand. Je koopt hier voor een normaal bedrag (onder de ton) een hoop hectaren grond en de bouw regels zijn realistisch te noemen. Huizen hebben geen centrale verwarming en zijn niet geïsoleerd, niet nodig, een hout kachel is voldoende om de “koude” wintermaanden door te komen. Bier brouwen ze zelf net als de sterke drank en de yoghurt. Mensen hebben fruitbomen en kleine moestuintjes en als je een beetje teveel grond hebt, zet je er gewoon wat stiertjes op; goed voor de vriezer en zo brengt de grond ook nog wat op. Iets wat ik nog niet helemaal zie zitten, maar goed alles went. Werk is er ook en de economie is nog niet in puin zoals bij jullie en de vooruitzichten zijn goed te noemen. Als je geld hebt, krijg je daar rente over bij de bank, iets wat in Nederland een lachertje is, is hier op een normale rekening toch al gauw 3,5%. Het school systeem is koploper op wereld niveau en alles is te leren hier. Files kennen ze wel maar die zijn gewoon schattig in vergelijking met de bumper stoet die de A2 bij jullie dagelijks vult. Verder zijn er hier geen enge, gevaarlijke dieren zoals bijvoorbeeld in Canada, de lucht is ongelooflijk schoon, alleen op Antarctica is het nog beter. Daardoor is er wel een maartje: de lucht filtert de zonnestralen niet, waardoor je je goed moet insmeren.
Dus samengevat: jullie Zeemuisjes zetten nu de daling in om vast grond onder hun pootjes te krijgen, want Nothing flies forever! Maar we bloggen nog gewoon door hoor!

Landrotten

De bus is geweldig en we hebben de 4×4 regelmatig nodig. Op het strand en mooie onverharde weggetjes. We hebben het puntje van het noordelijkste deel al redelijk verkent, maar op de kaart is het maar een heel klein stukje. Dit gaat nog wel even duren voordat we alles hebben bewondert. En dat is ook werkelijk wat we nu doen, we bewonderen dit prachtige land. Nog steeds onbeschrijfelijk mooi is het hier en we ontdekken steeds weer iets nieuws. Vandaag waren het de reuzen van bomen die ons aan het gapen kregen. Kauri bomen heten ze en zijn soms ruim duizend jaar oud. Prachtig rechte zuilen die hoog boven het gewoon bos uit steken en daar hun kruinen spreiden voor de zon. Echt heel bijzonder.

Morgen gaan we terug naar Opua omdat maandag Zeemuis uit het water moet.
Drop heeft iets onder de leden waardoor ze nog 14 dagen langer bij de quarantaine moet blijven. Ze krijgt nu een antibiotica kuurtje en dan is ze daar ook weer van af. Waarschijnlijk heeft ze ergens iets van een rat opgelikt, maar goed dat we het nu ontdekt hebben. Die 14 dagen gaan we maar gebruiken om te klussen, misschien krijgen we Muis wel af voordat we Drop moeten ophalen en kunnen we gaan en staan waar we willen.

Weels

Voor de auto gekken onder ons:
Misubiti Jasper bus 4×4 2.8 turbo diesel interkoeler uit 1996 275000 km op de teller maar alles werkt en hij doet het geweldig goed.

Eindelijk vaste grond

Ik hoop dat het zo voelt, of ga ik toch weer de zee missen? Zou ik werkelijk een landmens kunnen zijn? Iemand die kijkt naar de zee maar hem niet meer wil trotseren, niet meer die drang heeft om achter die horizon te willen kijken? Voorlopig wel dat weet ik zeker. En ook hebben we nu zo’n overdosis zeezeilen achter de rug dat ik denk dat een landleven een nieuwe uitdaging kan gaan vormen. Maar nu eerst ons trouwe schuitje verwennen. De klus lijst groeit al in mijn hoofd en begin december gaat muis al uit het water. Eerst even lekker laten opdrogen en in januari gaan we aan de slag.

Jeroen

Bijna daar

Nog maar enkele mijlen te gaan en dan zijn we in het magische, sprookjesachtige Nieuw Zeeland. Het land wat decor heeft gestaan voor enkele van onze lievelingsfilms, een land dat tot onze verbeelding spreekt. Maar ook een land aan de andere kant van de wereld, loodrecht tegenover Nederland.
De wereld is groot dat kunnen we nu wel zeggen en de reis hier naartoe was lang. Soms maakten we kleine stapjes, maar de laatste maanden hebben we met zevenmijlslaarzen gelopen: wat een afstanden tussen de verschillende eilanden in de Stille Zuidzee. Het was een geweldige reis, wat hebben we veel gezien en meegemaakt en hebben geprobeerd hier jullie deelgenoot van te maken. Het was ook een reis door het binnenste van onszelf vol onzekerheden: wanneer is de juiste tijd om te vertrekken, wat doet het weer, hoe moeten we varen, waar gaan we heen. Ik hoor mijn vader nog tegen Jeroen zeggen tijdens ons afscheid in Antwerpen “Pas goed op ze!’ Nou pap, dat heeft hij gedaan. Jeroen, de kapitein van ons schip heeft ons veilig aan de overkant gebracht. Het was geen makkelijke taak , vol met grote verantwoordelijkheden. Ik als matroos heb hem zo goed mogelijk bijgestaan, maar kan niet op tegen zijn kennis, kunde en ervaring. Nee, die eer is voor mijn allerliefste maatje.
Het was ook een reis waarbij we tekortkomingen en angsten bij onszelf en andere gezinsleden hebben ervaren. Soms konden we ze het hoofd bieden, soms was het een kwestie van accepteren. Wat ben ik trots op Djerie dat ze heel zelfbewust heeft gezegd: ik ga van boord, hier ligt mijn grens, ik ga vast naar Nieuw Zeeland, liever jullie enkele weken moeten missen dan dit moeilijke stuk meevaren. Wat is ons kleine meisje toch een grote prachtige meid geworden, die zeer bewust in het leven staat en niet zomaar met de kudde meeloopt. Ik vond het heel moeilijk om haar te laten gaan en ben heel blij haar morgen weer een knuffel te kunnen geven, maar ben apentrots.
Het was een reis van zien, horen, voelen, ruiken en proeven; we hebben echt al onze zintuigen geprikkeld. Knap dat Pjotr, zo klein als hij was toen we vertrokken dit allemaal heeft kunnen behappen en verwerkt in zijn spel en verhalen. Het is een grote, gezonde en ook zeer wijze jongen geworden met een onuitputtelijke fantasie.
Ja, ik ben trots op mijn gezin en vind het waanzinnig dat we deze mijlpaal samen hebben bereikt. Ook ons scheepje Zeemuis mag ik hierbij niet vergeten, na ruim 14000 mijl op de teller gaan we haar eens lekker verwennen en zal ze op 2 december al uit het water gaan voor het nodige onderhoud. En daarna gaan we Nieuw Zeeland bekijken, waarschijnlijk per auto met de tent achterin. Weer een heel nieuw avontuur waarvan we jullie natuurlijk weer zoveel molgelijk op de hoogte houden.

Wind stilte

Zoals we al dagen weten varen we nu eindelijk in zeer licht weer. Perkins ons ijzeren zeil snort braaf in de buik van zeemuis en zorgt er voor dat de mijlen gestaag weg tikken. Het is prachtig weer en de koude lucht is ook heerlijk om weer in te mogen ademen. In de nacht dragen we weer echte zeilkleding en ook de overlevings pakken liggen paraat. Het zeewater blijft maar afkoelen maar het zicht is steeds beter. We hebben ongeveer volle maan en deze vergezelt ons bijna de gehele nacht. Nog 3 nachten en we kunnen tegen het Q-dok in Opua. Daar moeten we inklaren en gaat Drop van boord om 10 dagen in quarantaine te gaan. Daarna mogen we op de kant en zullen we ons meisje weer snel zien.

Positie Zeemuis op 17-11 om 19:00 uur local time: 30°54S 176°41E koers 206° snelheid 5,5 kn afstand tot Opua 285 Nm zee is kalm wind swak uit ENE