Monthly Archives: December 2013

Bijna kerst

20131219-211414.jpg

Lieve familie, vrienden, kennissen en andere lezers van onze blog.

Nog enkele dagen en dan is het kerstmis en dus ook al weer bijna nieuwjaar. Vorig jaar deze tijd zaten we nog midden op de Atlantische oceaan, nu zitten we alweer in Nieuw Zeeland. Wat hebben we veel gereisd het afgelopen jaar en een heleboel beleefd!
Eerst afscheid nemen van onze zeilvrienden die het rondje Atlantische oceaan gingen varen en dus in het Carieb bleven. Op naar de ABC-eilanden waar we Andre en zijn kids hebben bezocht en ook nog twee heerlijke weken met mijn ouders hebben gehad. Bij vertrek naar Colombia ontmoeten we Rene en Paulien van de Viskus, waar we heerlijk mee gezeild hebben, maar in Fakarava afscheid van hebben moeten nemen omdat hun schip op het rif is vergaan. Gelukkig hebben ze een nieuw schip gekocht en varen ze dit voorjaar weer uit voor een nieuwe reis rond de wereld. Het duurt nog lang voor ze hier zijn, maar we zullen ze hier in Nieuw Zeeland met open armen ontvangen! In Colombia kregen we nog te maken met een storm die de haven en een nabijgelegen schip verwoestte en daar ontmoetten we Steef en Dineke van de Pikuditu, waar we de rest van onze tocht veel mee hebben opgevaren, veel mee hebben gelachen, gegeten, gedronken en beleefd. Daarna door naar Panama, het Panamakanaal, een onvergetelijke ervaring. Aan de andere kant komen we Fred, Tom en Lorie van de Kind of Blue tegen, ook heerlijke, bijzondere mensen met veel reiservaring en goed voor vele gezellige, nederlandse middagen en avonden! Maar natuurlijk ontmoeten we nog veel meer mensen, allerlei soorten, uit allerlei werelddelen en met allerlei dromen. Juist zij hebben ervoor gezorgd dat deze reis zo bijzonder is geworden, want een mooie omgeving is leuk voor een paar dagen, het zijn de ontmoetingen, de mensen die je tegenkomt die het volmaakt maken.
Na Panama volgde een onvergetelijke ervaring in de Galapagoseilanden, de natuurschoon en de dieren hebben een onbeschrijflijke indruk op ons achter gelaten. Daarna vele mijlen varen naar de Markiezen, paardrijden stond hier bij Djerie voorop, mango’s eten tot je erbij neervalt en genieten van al het pracht en praal. Weer verder naar de Tuamotu eilanden, parels vinden en weer veel te vlug vertrekken om de Viskus te helpen bergen. Via de Franse society eilanden: Tahity, Moorea, Bora Bora en noem maar op naar Palmerston wat ook een speciaal plekje in ons hart heeft gekregen en waarover we in de volgende Zilt een artikel met film zullen publiceren. Toen naar Tonga, hier neemt Djerie even afscheid van de boot en vertrok alvast naar Nieuw Zeeland, wij kwamen drie weken later aan, maar toen moest onze Droppie van boord in Quarantaine. En nu, we zijn weer compleet met z’n vijfjes aan boord al staat ons Zeemuisje nog wel op het droge. Morgen wordt ze gestraald en gaat de oude teerlaag die aan de onderkant zit er eindelijk af en krijgt ze een nieuwe laag mooie blauwe verf. Ook de bovenkant nemen we nog onderhanden, maar dat kan ook in het water. We hebben vorige week al enkele dagen gekampeerd in dit mooie, magische land wat ons telkens weer blijft verbazen, zo mooi is het. Achter iedere bocht zit weer een nieuw uitzicht, een mooie berg, kloof, rivier, meer en noem maar op. We voelen ons hier allemaal thuis en zullen alles op alles zetten om ons hier te kunnen vestigen. Minstens vijf hectare grond hebben we besloten, dus ruimte genoeg voor jullie om eens langs te komen….
Lieve allemaal, het zal weer een bijzonder jaar gaan worden, we willen dit graag met jullie delen, dus we blijven bloggen. Tot slot wensen we jullie alle goeds toe voor het nieuwe jaar met een goede gezondheid en veel liefde.

Advertisements

Nothing flies forever…..

Zeemuis staat hoog en droog op de kant. Droog is maar relatief want we hebben veel regen deze week. Het worden even drukke weken, veel klussen en regelen.

Volgende week mag Drop eindelijk opgehaald worden.

Maar nu het grote nieuws: we willen hier blijven wonen, al is dit niet zo maar een twee drie geregeld, we gaan het proberen. Zover we weten maken we een redelijk goede kans en helaas voor jullie, Nederland kan niet tegen Nieuw Zeeland op.
Waarom? We hebben de hele reis gekeken naar landen waar we eventueel zouden willen wonen maar steeds was er wel een grote maar aan die landen te hangen. Alleen hier niet. Het land is voor wat we tot nu toe gezien hebben prachtig. Het is heel groot en mensen hebben gewoon nog de ruimte. Zelfs in de miljoenen stad Auckland wonen de meeste mensen vrijstaand. Je koopt hier voor een normaal bedrag (onder de ton) een hoop hectaren grond en de bouw regels zijn realistisch te noemen. Huizen hebben geen centrale verwarming en zijn niet geïsoleerd, niet nodig, een hout kachel is voldoende om de “koude” wintermaanden door te komen. Bier brouwen ze zelf net als de sterke drank en de yoghurt. Mensen hebben fruitbomen en kleine moestuintjes en als je een beetje teveel grond hebt, zet je er gewoon wat stiertjes op; goed voor de vriezer en zo brengt de grond ook nog wat op. Iets wat ik nog niet helemaal zie zitten, maar goed alles went. Werk is er ook en de economie is nog niet in puin zoals bij jullie en de vooruitzichten zijn goed te noemen. Als je geld hebt, krijg je daar rente over bij de bank, iets wat in Nederland een lachertje is, is hier op een normale rekening toch al gauw 3,5%. Het school systeem is koploper op wereld niveau en alles is te leren hier. Files kennen ze wel maar die zijn gewoon schattig in vergelijking met de bumper stoet die de A2 bij jullie dagelijks vult. Verder zijn er hier geen enge, gevaarlijke dieren zoals bijvoorbeeld in Canada, de lucht is ongelooflijk schoon, alleen op Antarctica is het nog beter. Daardoor is er wel een maartje: de lucht filtert de zonnestralen niet, waardoor je je goed moet insmeren.
Dus samengevat: jullie Zeemuisjes zetten nu de daling in om vast grond onder hun pootjes te krijgen, want Nothing flies forever! Maar we bloggen nog gewoon door hoor!

Landrotten

De bus is geweldig en we hebben de 4×4 regelmatig nodig. Op het strand en mooie onverharde weggetjes. We hebben het puntje van het noordelijkste deel al redelijk verkent, maar op de kaart is het maar een heel klein stukje. Dit gaat nog wel even duren voordat we alles hebben bewondert. En dat is ook werkelijk wat we nu doen, we bewonderen dit prachtige land. Nog steeds onbeschrijfelijk mooi is het hier en we ontdekken steeds weer iets nieuws. Vandaag waren het de reuzen van bomen die ons aan het gapen kregen. Kauri bomen heten ze en zijn soms ruim duizend jaar oud. Prachtig rechte zuilen die hoog boven het gewoon bos uit steken en daar hun kruinen spreiden voor de zon. Echt heel bijzonder.

Morgen gaan we terug naar Opua omdat maandag Zeemuis uit het water moet.
Drop heeft iets onder de leden waardoor ze nog 14 dagen langer bij de quarantaine moet blijven. Ze krijgt nu een antibiotica kuurtje en dan is ze daar ook weer van af. Waarschijnlijk heeft ze ergens iets van een rat opgelikt, maar goed dat we het nu ontdekt hebben. Die 14 dagen gaan we maar gebruiken om te klussen, misschien krijgen we Muis wel af voordat we Drop moeten ophalen en kunnen we gaan en staan waar we willen.