Monthly Archives: July 2013

Atollen dollen

Djerie is vandaag 13 geworden! En we vieren het met taart bakken en op eten, picknicken op het strand, film kijken en spelletjes doen. Vanavond gaan we op de kant hamburgers eten.

In de maanden juli en augustus waait de tradewind het hardst op het zuidelijk deel van de Stille Oceaan. Nou en dat hebben we gemerkt. We liggen al weer ruim twee weken verwaait met een dag van rust er tussen. Net genoeg om veilig in het atol ons te verplaatsen.
De atollen Takaroa en Fakarava die we hebben bezocht zijn beslist prachtig en onderwater echt een paradijs. Boven water is het wat minimaler. Erg weinig land en alles is erg minimaal. Van oude cultuur vindt je niet echt veel terug en de Fransen houden kunstmatig de samenleving in leven. De Parel industrie is niet winstgevend meer omdat de parel simpelweg uit de mode is. Alleen de Copra wordt met behulp van subsidie rendabel gehouden. Copra is dus gedroogde cocos. Het eten is gewoon schandalig duur en zeer minimalistisch en we gaan dus heel hard door onze onmetelijke vooraad uit Panama heen. Een hele kip kost 24 dollar en vieze worstjes waar de hond alleen dol op is 11 dollar. Groente is schaars en onbetaalbaar en fruit helmaal. De gemiddelde levensverwachting is 54 en veel diabetische bewoners bevolken de atollen. Alcohol is een groot probleem en scholing stopt na de basisschool. Daarna moeten de kinderen in het internaat op Tahiti en komen ze alleen in de vakanties naar het eiland terug. Diefstal is normaal en alles moet echt op slot. De mensen zijn echt arm dus onze oude kleding, vies ingekocht eten en spullen die we niet meer willen gebruiken worden hier met open armen ontvangen. Maar toch zijn we zeer gastvrij ontvangen en de Viskus is door de locale bevolking volledig opgenomen na de ramp. Zonder die mensen zou het jacht helemaal vergaan zijn. Jammer dat uiteindelijk die inspanningen niet heeft mogen leiden naar een herstel van het jacht. Wel hebben we veel spullen kunnen bergen.

Haaien komen tot aan het ondiepe strand van de lagoon voor en een keer zat er een haai onder de bijboot die zo dik was als een mens en even groot als de bijboot zelf. Het was daar knie hoogte diep. Het bleek later een zusterhaai te zijn die geen tanden heeft, maar goed toch even best spannend. Verder hebben tijdens het klussen voor de Viskus ook onze dieseltank schoon moeten maken omdat we bacteriën in de tank hadden zitten en na filtering van de diesel bleef er ruim 30 liter van die snot over. Nu hebben we er een drum verse diesel bij gegooid en de oude diesel gefilterd. Alle filters verschoond en de leidingen gespoeld dus hopelijk klaar tot aan Nieuw Zeeland preventief gebruiken we nu chemicaliën tegen dit gespuis. De weerkaarten laten zien dat vanaf vrijdag de wind gaat indammen en aanstaande maandag weer paradijselijk weer gaat worden. We hopen dat dit ook doorzet, en we een heerlijk rustige tocht van twee nachtjes naar Tahiti kunnen gaan maken. Nu giert de wind door het wand en is het storm op zee.
In Tahiti krijgen we onze nieuwe computers die Ton heeft gekocht. Ton is een goede vriend die werkt voor een groot elektronica bedrijf en er veel verstand van heeft. Echt een aanrader als je een nieuwe computer of elektronica nodig hebt voor een zeer schappelijke prijs! en omdat het een vriend is maken we graag reclame voor hem. Wil je z’n email adres? Mail ons even dan krijg je het direct.

Advertisements

Vergaan

Sorry dat we nu pas bloggen, we hebben een erg drukke tijd achter de rug en zeer weinig internet.

In het vorige blogje had ik al aangeven dat we hals over kop door zeilden naar Fakarava waar op dat moment de Viskus op het rif lag nadat haar ankerlijn was gebroken en Rene en Paulien aan het borrelen waren op de Picuditu. Maar laten we even terug pakken op de overtocht naar de Tuamotu archipel.

In een snelle overtocht zijn we er vanuit de Markiezen naar toe gezeild en het atol Takaroa bezocht. Met vol vermogen moesten we de doorgang in het atol nemen maar daarna was het een rustig meertje waar we verder over voeren. Heel apart is zo’n atol, een dun schilletje van land omringt door een stuk oceaan. Het ziet er erg kwetsbaar uit maar wordt zeer goed beschermt door het koraal wat er omheen groeit. Aan hogerwal van het atol meer gingen we voor anker en direct in de bijboot naar het strand met weer prachtige palmbomen zeer helder water en wit koraal strand. Ve voeren voorzichtig met de bijboot naar de wal en onder ons schoten honderden visjes weg waaronder ook kleine haaitjes. Drop sprong tien meter voor de wal al uit de boot en zwom naar de wal. Ze wilde het zekere voor het onzekere nemen en dook op deze manier vastberaden op haar doel af. Eenmaal op het zand ging ze volledig uit haar dak met het zand en de kokosnoten en hebben we enkele uren geen kind aan haar gehad. Op de wal staan allemaal huisjes en vreemd genoeg allemaal verlaten. Veel is vervallen maar sommigen zouden zo weer bewoond kunnen worden. Er staan ook nog spullen in en overal kun je hele duikuitrustingen en duik compressoren vinden. Je krijgt wel de neiging om te gaan shoppen, maar ik heb me ingehouden.
Ik ging dus op onderzoek uit terwijl de dames en Pjotr zich storten op het strand leven. Na een uurtje hoor ik een gegil vanaf de waterlijn en haast ik me om te kijken wat er mis is.
Ze hebben oesters geraapt om te kijken of er parels in zaten en warempel ze hebben beet! Een prachtig pareltje zit er in en uiteindelijk weten ze er 6 buit te maken.
Parel visserij is een belangrijke inkomsten bron op deze archipel dus erg vreemd is het niet maar wel heel gaaf als je ze zelf vind.

Moe maar voldaan gaan we terug naar zeemuis en we besluiten om er de volgende dag weer terug te gaan zo leuk is het. De zon zakt weg en na het eten is het dus tijd om met de SSB zender contact leggen met de Picuditu en de Viskus. En dan staat ons hart even stil……..

In een zeer emotioneel gesprek geeft Steven van de Picuditu aan wat er gebeurd is en we besluiten om zo snel mogelijk door te gaan varen om te helpen. Maar goed we liggen totaal afgelegen dus geen internet en we hebben dat nu wel even nodig om een weersvoorspelling op te kunnen halen, dus de dag er op nog even snel de hond uitgelaten en toen de lagune overgevaren en in het dorpje aan de loswal afgemeerd. Bij het postkantoortje is internet. Maar het weer is nog niet goed en er staan hoge golven dus moeten we nog 24 uur wachten voordat we de 100 mijl afstand kunnen gaan wegzeilen. Dus nog even het dorpje bekeken. Tja erg klein en erg afgelegen en erg beperkt allemaal. Fruit is onbetaalbaar en omdat onze fruitnetjes in de kuip erg goed gevuld zijn krijgen we het advies om alles binnen te halen als we gaan slapen of als we weg gaan van de boot. En inderdaad bij ons aan de loswal ligt nog een Frans jachtje en er hangen de gehele tijd al jonge jongens om heen. De eigenaar is er niet en als ik in een onbewaakt ogenblik even niet goed oplet zijn de jongens plotseling weg en is de tros bananen die onder hun bimini hing helemaal gerooid….
De dag daarop zeilen we weg en ondanks de betere voorspellingen is het nog steeds zwaar zeilen en moet Zeemuis hard opboxen tegen golven en wind maar met wat zeil op en de motor bij lukt het toch om 6 knopen te blijven lopen en lopen we in de vroege ochtend om 7 uur de lagune binnen van Fakarava. En treffen we een zeer geëmotioneerde Paulien en Rene aan en ook Steven en Dineke hebben het niet breed. De Viskus is ondertussen geborgen en met pompen weten ze haar drijvend te houden tegen een kade. Maar ook daar is ze ook al een keertje gezonken nadat de pompen waren gestopt. Het gat in haar romp is met wat multiplex teer en schroeven gedicht maar is 150 x 80 cm groot. Ik ga naar de boot kijken en voel direct aan dat dit een onherstelbare schade is. Alles kun je maken maar moet je dat altijd wel willen.
Renee is er nog van overtuigt dat het gaat lukken en heeft al een transport geregeld van de Viskus naar Tahiti als deklast op een bevoorradingsschip. Maar in de dagen die volgen wordt het steeds duidelijker hoe slecht de boot werkelijk is en als blijkt dat het transport naar Nederland waar de werf is een ton gaat kosten valt het doek definitief. We demonteren de gehele boot en halen alles er af wat nog waarde heeft. Een droom is voorbij en Rene en Paulien moeten echt gaan afscheid nemen van hun trouwe zeilmaatje wat ze 12 jaar met passie en zorg hebben vertroetelt.

We moeten weer weg omdat het hard gaan waaien en we op de plaats waar Viskus is niet veilig kunnen blijven liggen met veel wind. We varen naar een prachtig verlaten strand waar geen spoor van mensen te zien is en we omringt worden door fel blauw water.

We voelen ons ongemakkelijk en rouwen om de Viskus, maar via de telefoon horen we dat ze de Viskus op de kant hebben weten te zetten. En waarschijnlijk koopt een jonge van het eiland de boot voor een euro over en krijgt ze toch nog een nieuwe kans. Ik weet niet of het gaat werken, maar Paulien en Rene zijn er blij mee dus ik ook.

Nieuwe Juf aan boord!

Onze Pjotr is al weer 4 jaar geworden en nu moet hij naar de kleuter school. Hij heeft natuurlijk een prive juf en die leert hem al rekenen en schrijven, engels en alles wat een kleuter moet kennen. Heel fijn om een oude zus te hebben!

Aangekomen op de Tuomotu eilanden.

Even snel, we zijn aangekomen op deze atollen. Maar weinig tijd moeten met spoed naar de Viskus, die is op een rif gestoten en lek geslagen. Maar nog ruim 100 mijl van ons vandaan. Geen persoonlijke schade maar wel grote kans op het verliezen van het jacht. Ze liggen in het Atol Fakarava en wij zijn nu nog op Takaroa. De Viskus is van zijn anker geslagen bij slecht weer. Ik hou jullie op de hoogte zodra er meer te melden is en we internet hebben. Verder is alles met ons ok.

Pattex

Als Pattex zo kleven de Markiezen.
We zijn nu al weer 6 dagen op Ua Ou, ondanks dat dit helmaal niet de bedoeling was. We liggen weer een beetje verwaait. We wilde dus naar de atollen zeilen maar kregen weer te veel wind op ons dak en besloten dus nog maar een eilandje meer te doen van de Markiezen.

Ook weer een prachtig eiland en ook hier hebben we een tour gemaakt over het eiland en gezocht naar de bekende flower stones en ook gevonden. Verder veel onderhoud aan de boot gedaan, zodat we dat straks niet meer op Tahiti zoveel hoeven te doen. De aangroei van de boot is binnen de perken te houden mits we een keer in de drie weken de boot schoon maken. We denken er over om dit vol te gaan houden tot in Nieuw Zeeland zodat we dan de boot voor een langere tijd op de kant kunnen zetten en wij het land gaan bekijken.

De Viskus en de Pikuditu, de twee Nederlandse jachten waar we de laatste tijd veel mee opvaren zijn een dag eerder naar de Tuamotu’s gevaren en die zijn er dus al wel en via de ssb zender hebben we dagelijks contact en horen we hoe mooi de atollen zijn en wat er ons allemaal te wachten staat. De Markiezen zijn prachtig en ook dit eiland heeft een uiterlijk van een sprookje of van een echt schateiland maar toch begint het te kriebelen en willen we weer verder.