Monthly Archives: June 2013

Primitief

We hebben weer 5 mijl meer op de teller gezet, ja je leest het goed vijf mijl!
En we liggen al weer in een prachtige baai totaal afgezonderd van de buitenwereld.
Waar we liggen kunnen we de oceaan niet zien en rondom ons worden we ontsloten door berg ruggen en hoge kliffen. We zijn vandaag een riviertje op gelopen naar een waterval toe. Het was totaal een tocht van ruim 6 uur waarvan Pjotr zeker 2,5 uur zelf heeft gelopen. De rest heeft hij in de rugzak mee gemaakt waarin we hem in de foetus houding hadden ingepropt en hij heerlijk heeft geslapen terwijl ik zijn 15 kg mee zeulde. De tocht was werkelijk adembenemend mooi door verlaten en vervallen dorpjes en over eeuwen oude paden. Het eindigde in een diepe spelonk waar de waterval inderdaad vanaf 50 meter naar beneden stortte. We hebben erg veel watervallen al gezien en deze was niet echt speciaal vonden we. Het water was ook niet echt helder en toen we er een soort aal in zagen zwemmen van ruim 50 cm was de lust van het zwemmen al snel tot nihil gedaald. Aan het begin van deze tocht kwamen we door een klein dorpje waar we uitgenodigd werden om te komen eten als we terug kwamen van de tocht en dat hebben we natuurlijk gedaan. Broodfruit gekookt met gebakken bananen beigneetjes, geit gestoofd in de kokosmelk, gekookte eitjes, vers fruit en heerlijke verse limoen sap. En ik kan je zeggen dat we heerlijk gegeten hebben. We aten in een hutje gemaakt van wat plankjes en wat golfplaten allemaal erg primitief.
Er was wel een weg waar duidelijk auto sporen op stonden, maar die eindigde na enkele kilometers. En toen we vroegen wat ze met de auto’s deden bleken deze alleen maar voor het transport te zijn van al het fruit uit de valei naar hun dorpje. Je bleek helemaal niet met een auto in deze baai te kunnen komen alleen te voet, te paart of per boot! De auto’s die er waren waren ook erg bouwvallig en waren oorspronkelijk ooit per boot naar de valei gebracht. Stroom is er niet wel een telefooncel op zonnen energie. Het GSM netwerk is hier niet en water komt uit de bergen. Gaaf om mee te maken maar ook wel erg primitief. Toen we bij de bijboot kwamen stonden er stieren om heen en gewapend met een stok en klaar om direct in zee te rennen hebben we de boot weten te bevrijden. En nu, zijn we heel erg moe maar voldaan.

Advertisements

Nieuwe foto’s op de blog

Ja eindelijk is het ons gelukt om even een paar honderd foto’s op de blog te zetten. Ze staan onder het kopje: foto’s bij berichten

Heel veel kijk plezier!

De Markiezen, adembenemend mooi.

Zo, dat is al weer een hele tijd geleden dat ik enkele zinnen op de blog heb gezet. Jeroen is de laatste tijd veel fanatieker en het schrijven wat ik heb gedaan bestaat uit twee artikelen voor de Zilt. Een nog over de Galapagos eilanden en een over de oversteek. Maar nu wil ik toch mijn belevenissen en gevoelens met jullie delen, want echt, deze eilanden zijn een stukje paradijs op aarde.

We zijn nu op het eiland Nuku Hiva en hier is het administratieve centrum van de hele Markiezen. Dan denk je natuurlijk dat moet best wel een stadje zijn, maar niets is minder waar. Er zijn twee kleine supermarkten, een postkantoor, gendarmerie en een ziekenhuis, maar daar blijft het wel zo’n beetje bij. Vlakbij de haven is iedere dag een kleine markt en soms zijn er alleen bananen, wat mango’s en kokosnoten te koop en soms ook paprika, aubergine, kouseband, kool, sla, komkommer en tomaat. We eten dus wat er is. Zo is het ook in de winkels, er is nu net een bevoorradingsschip geweest dus is er bijvoorbeeld weer vleeswaar voor op brood en zijn de schappen weer vol. Over een week of zo dan raakt alles langzaam op tot er over een maand weer en nieuw schip komt. In de vorige baai waar we met ons bootje lagen was het meel op en was er dus geen brood. Dit zou nog wel een weekje gaan duren. Maar goed, we komen niets te kort en hebben nog steeds een ruime voorraad in de kasten.
Ik weet niet of we het al geschreven hadden, maar er zijn ontzettend veel paarden op deze eilanden, dus Djerie heeft weer een heerlijke buitenrit gemaakt van ruim drie uur. Deze keer heeft Jeroen ook meegereden en ze hebben samen genoten. Jeroen was nog niet zo bedreven dat hij gegaloppeerd heeft, maar het was erg leuk om te doen en de natuur was schitterend.
Twee dagen geleden hebben we met Rene en Pauline van de Viskus en Steven en Dieneke van de Picuditu een pick-up gehuurd en zijn daarmee dit eiland gaan bekijken. Jeroen en Djerie moesten in de bak achterin zitten, maar dat was alleen maar leuk. Nou, ik kan jullie vertellen dat het een geweldig mooi eiland is, echt spectaculaire uitzichten, geweldige baaien, prachtige rotspartijen en ontzettend groen. Het is echt onbeschrijflijk zo mooi, dus ik hoop dat ik wat foto’s toe kan voegen om jullie een beetje een beeld te geven. Natuurlijk kom je onderweg heel veel bananenbomen en andere fruitbomen tegen, dus langzaam werd de laadbak voller en voller: papaja’s, bananen, kokosnoten, mango’s en broodfruit. Genoeg om een kleine markt te beginnen, de groentenetten liggen weer tjokvol en op ons dak liggen allemaal stukken kokos te drogen.
Onderweg nog een hele mooi archeologische site bekeken, waar nog oude beelden stonden, de zogenaamde Tiki’s. Djerie gaat hier een werkstuk voor school over maken, want dit is echt iets van de Markiezen waar je niet omheen kan, evenals het kannibalisme. Maar daarover binnenkort meer!
Na een heerlijke lunch met geitenvlees weet ik nu waarom de mensen hier allemaal zo’n grote vierwiel aangedreven auto hebben, want het volgende deel van de tocht ging over nauwelijks begaanbare zandpaden met, van de berg af, afgebrokkelde stenen erop. Wat zijn we door elkaar geschud, maar wat hebben we gelachen. Net voor het echt helemaal donker was kwamen gelukkig weer op een begaanbare weg en hebben Jeroen en Djerie zich ook in de auto gepropt, want het begon aardig koud te worden. Tja en voor je het weet is de dag al weer voorbij, want het is hier echt vroeg donker. Moe van alle indrukken kropen we weer op tijd in ons nestje, zoals we bijna altijd doen aangezien onze dag meestal om half zeven begint.
De plannen voor de komende dagen zijn hier nog even alle internet zaakjes afwerken, want op de kant is een klein “cafeetje” waar ze heerlijke pompelmoessap hebben en je een redelijke internetverbinding hebt. Dan hebben we nog een oude windvaan van ons verkocht die we als reserve aan boord hadden, maar nu voor een leuk bedrag kunnen verkopen, mits Jeroen hem op de andere boot bouwt. Dat doen we natuurlijk en dan over een paar dagen naar een andere baai waar een schitterende waterval schijnt te zijn en een mooi strand om te zwemmen. Hier doen we dat liever niet rond de boot, want op het moment dat er visafval in het water wordt gegooid door de vissers zie je de haaien erom vechten. Die beesten van tegen de twee meter doen misschien wel niets, maar toch… Er zwemmen hier trouwens ook enkele mantaroggen van zeker twee meter doorsnee door de haven, geweldig toch! Echt, ik kan blijven vertellen hoe prachtig het hier is, maar dat wordt nogal saai om te lezen. Zie gewoon de foto’s en over een maand of twee een filmpje in de Zilt. De mensen zijn hier ook zo ontzettend vriendelijk: iedereen groet je en ze geven ook vaak enkele pompelmoesen of ander fruit weg. Een groot verschil met het Caribisch gebied, waar je je toch niet altijd veilig voelt en je alles altijd goed afsluit, voelt het hier zo ontzettend veilig aan. Er is hier een balans tussen mens en natuur en het voelt zeer vredig en goed aan.
Tja en dan gaan we over een kleine week richting Tuamotu, oftewel de atollen die ook bij Frans Polynesië horen. We hebben zin om hier heen te gaan, niet omdat we hier weg willen, maar je wordt van al dit pracht en praal benieuwd naar wat er nog meer te zien is. Alles wat je leest over de eilanden waar we nog komen maakt je weer nieuwsgierig, het lijkt een snoeppot met heel veel verschillende snoepjes in prachtige papiertjes, die schreeuwen “proef me, proef me”. Tja en dat gaan we dus maar doen.

Het eerste jaartje voorbij.

Een jaar geleden voeren we op vaderdag weg uit Lith. En was dat het grootste kado wat ik maar kon wensen. Nu liggen we heerlijk vredig achter ons ankertje op een van de mooiste plaatsjes van deze aarde en is het weer vaderdag, en weer is dit het mooiste kado wat ik maar kan wensen. Op mijn gezinnetje na natuurlijk.

Bedankt Djerie en Pjotr!

Tranen in mijn ogen.

We zijn nu bijna een jaar weg.
En nu pas ben ik tot rust gekomen. Om hier te komen is zo’n ongelofelijke onderneming geweest.
Eerst de boot bouwen en het werken om het geld bij elkaar te krijgen voor de reis. Daarna de reis zelf opstarten en het vertrek en tot slot de reis zelf tot hier. Het zijn echt trope jaren geweest om nu lekker in de tropen te kunnen dobberen. Maar goed het is ons wel gelukt en nu we er zijn overvalt me de rust totaal. Er komen wel signalen vanuit het verre Nederland maar ze zijn onduidelijk en vertekent en kunnen de positieve gevoelens niet meer overstemmen. De eilanden zijn zo magisch en mooi, zo in balans, dat de rest er niet meer toe doet. Ze zijn maar klein maar toch heel groot en stoer en stevig. Ze horen hier thuis en we zijn echt gasten die van harte welkom worden geheten. Wonen kan hier niet en willen we ook niet, maar de ontmoeting graaft die in onze ziel en als we het kielzog weer moeten gaan trekken en deze wijst naar deze eilanden zullen mijn ogen vol tranen staan.

Telefoon nummer

Hallo allemaal,

We hebben een telefoon nummer in Frans Polynesië wat je via je Skype tegoed heel goedkoop kunt bellen. Maar we hebben wel een tijdverschil van 11,5 uur vroeger.
Leuk als jullie er gebruik van gaan maken. Het blijft dus de komende maanden werken.

+689282735

Tot later dan,

Zeemuizen

Onbeschrijfelijk

We zijn net 1 1/2week op de Markiezen en hebben al weer 4 eilanden en 5 ankerbaaien in het logboek gezet. Het is hier onbeschrijfelijk mooi. We maken wel foto’s maar kunnen het nu niet op de blog plaatsen denk ik, maar ga het toch proberen, jullie merken van zelf of het is gelukt. De eilanden zijn zeer verschillend van glooiend naar zeer zeer ruig. Maar alles is overwelgende groen. Overal groeit ons eten en we zwemmen in de prachtigste beekjes en poeletjes.
We zijn hier in het regen seizoen dus het is wel vaak heel nat maar wel heel groen. Drinkwater vangen we op met een regenzeiltje. De kokosnoten zijn veel lekkerder dan uit Midden Amerika en ook het broodfruit heeft meer smaak, hier bakken we meestal een soort frietjes van; verrukkelijk. Mango’s zijn er in overvloed en we eten met z’n vieren een Pompelmoes die zo zoet zijn dat ze kunnen wedijveren met een zoete sinasappel. We zien zoveel nieuwe vruchten aan de bomen en struiken hangen dat we daar nog een studie van kunnen maken. We proberen te achterhalen of en hoe je ze moet eten maar dat is soms niet zo eenvoudig. De ankerplaatsen daar en tegen zijn ronduit slecht. Het anker houdt goed, maar nergens kun je echt goed schuilen voor het zeegeweld. Het eiland Ua Huka hebben we wel bezocht, maar alleen geanker. De hele nacht zijn we op en neer gesmeten en in de ochtend zijn we gevlucht voor dat geweld. Een betere ankerplaats bleek er niet te zijn dus zijn we maar weer doorgevaren naar Nuku Hiva waar we in een prachtige baai zijn beland met natuur in het kwadraat. We kunnen met de bijboot een rieviertje op en gaan dat straks ook proberen. Dan kun je midden in het dorp aanleggen. Er zijn heel veel paarden, ik denk meer dan honden dus Djerie is erg in haar nopjes. Misschien kan ze hier weer een tochtje maken op zo’n paard.