Monthly Archives: March 2013

Het eiland hoppen is weer begonnen

Na bijna twee weken konden we eindelijk de ankerplaats bij Panama City verlaten.
De bootpapieren weer in orden en zoveel ingeslagen dat we enkele maanden alleen op de wereld kunnen zijn. Panama City is een echte wereld stad, maar dan zoals Rio. Veel wolken krabbers, maar ook weer ongelofelijk vies. Het dek lag elke ochtend vol met asdeeltjes, van de vuilnisbelt die in brand staat. Doesjka kreeg er chronische hoestbuien van en Djerie last van haar ogen. Maar goed, we hebben het anker dus gelicht en naar Isla del Rey gevaren wat je 40 mijl ten zuiden van Panama City vindt. Een eilanden groep zonder fratsen en met prachtige stranden en wuivende palmbomen. Even bijkomen en wachten op mooi weer voor de lange oversteek naar de Markiezen 3700 mijl, ongeveer 7000 kilometer zeilen. We slaan de Galapagos eilanden over, die zijn gewoon te duur.
Nog wel moeten we de onderkant van de boot heel goed schoon gaan maken, want nu kunnen we geen tempo meer maken. Dus dat wordt duiken.

We zijn uit de normale westerse internet beschaving gestapt en zullen de komende maanden helmaal afhankelijk worden van onze SSB zender. Dat wordt onze communicatie bron en via deze zender houden we de blog bij, maar kunnen we helaas niet meer de reacties lezen. Maar wel blijven reageren, al zullen we het pas over een tijdje kunnen zien. De Zilt is nog een maand bijgewerkt, dus dat gaat gewoon door en vooral kijken, er komen nu twee films in met weer erg veel leuke plaatjes.

Advertisements

We did it!!

Yes, we zijn in de Pacific. Het was geweldig, wat een prachtig kanaal, echt ontzag voor het werk wat hier is verricht. Het is nu zondagavond en we zijn doodmoe, maar willen graag aan jullie laten weten dat onze Panama-kanaal doorvaart uitstekend is verlopen. Gisteren om 16:00 uur kwam onze Advisor “Franklin” aan boord, dat is een soort van pilot die het kanaal op z’n duimpje kent en je het kanaal door loodst. Met hem en onze twee Amerikaanse line-handlers “Bob en Luke” vertrokken we naar de eerste sluis. Onze boot was behangen met naast onze gebruikelijke fenders, 10 autobanden ter bescherming van de boot, mocht er iets fout gaan en we hadden ook vier lange lijnen klaar liggen. Hiermee wordt je in de sluis opgespannen, het gaat niet zoals in Nederland dat je jezelf aan de muur vastbindt, nee aan de kant staan vier line-handlers en op de boot moet je er dus naast je schipper ook vier hebben die de lijnen op de boot in de gaten houden en vastmaken.
Nou, de eerste sluis was spannend, je weet niet wat je te wachten staat, alleen dat je zo’n acht meter omhoog gaat in acht minuten en dat dit dus met veel kracht en stroming gebeurd. Wij kregen een kleine Franse boot aan ons Zeemuisje gebonden, wat heel gebruikelijk is. Dit betekende dat wij voor het sturen moesten zorgen en twee lijnen moesten bedienen en de andere boot ook twee lijnen. Jeroen kreeg goede aanwijzingen van Franklin en de eerste sluis ging perfect, echt een makkie. Daarna nog twee sluizen en toen kwamen we op een groot meer uit, wat de zoetwatervoorziening van Panama levert. Hier brachten we de nacht door en vanochtend stond om 06:15 uur de nieuwe advisor Amando al bij ons aan boord. Bob en Luke waren gewoon blijven slapen op onze boot, je kan ook helemaal niet van boord af trouwens. Nou en toen was het eerst 28 mijl varen naar de nieuwe sluizen, waar we dus weer naar beneden gingen. Nu zaten we aan twee andere boten vast, wij in het midden en ons motortje moest flink werken. Maar met soms wat stress ging ook dit allemaal perfect en nu zitten we dus aan de andere kant van Panama, oftewel de Pacific. Hier zullen we nog een weekje of wat blijven, even lekker winkelen in Panama-city, omdat we nog wat nieuwe kleding nodig hebben, een gigantische berg levensmiddelen kopen want alles op de eilanden is schrikbarend duur en Nieuw-zeeland is nog ver weg (zijn we in November) we willen naar het Panama-kanaal museum en moeten het weer in de gaten gaan houden voor de komende oversteek. Maar nu eerst even douchen en lekker slapen, want het was toch best inspannend dit dagje. Maar wel ontzettend gaaf. Helaas hebben we geen krokodillen gezien, die hier wel veel zitten maar ja, je kan niet alles hebben. We werken aan wat mooie foto’s bij de blog, maar dit komt de komende dagen. Nu vooral even vertellen dat het allemaal perfect verlopen is. We schrijven snel weer.

Nog even en dan mogen we!

Al de hele week dat we hier in Shelter Bay Marina liggen zien we boten gaan, helemaal volgehangen met autobanden en dan weet je die gaan het kanaal in, zij mogen al en wij moeten nog even wachten. Maar nog een half dagje en dan is het voor ons ook zover, de autobanden hangen al, de zonnepanelen zijn ontkoppeld en liggen op de bimidi, de boot is opgeruimd, we hoeven alleen nog wat lijnen te krijgen en dan kunnen we ook dit beroemde kanaal gaan betreden. Je moet naast een schipper 4 line-handlers hebben en bij ons gaan twee Amerikanen mee: Bob en een opstapper van hem. Aardige lui en ook voor hun een nieuw avontuur. Om twaalf uur varen we weg, op naar de plaats waar de advisor aan boord komt, een soort loods en dan zullen we morgen waarschijnlijk de eerste sluis passeren. Dan een nachtje slapen op het meer en de dag erop de rest van het kanaal. Het schijnt een hele mooie tocht te worden, maar dat gaan jullie natuurlijk zien want onze camera’s staan allemaal op de laders.
Maar eerst, hoe is het de afgelopen week hier aan de andere kant, de Caribische zijde van het kanaal geweest. Heel makkelijk, in een woord geweldig. De haven is ontzettend gezellig met cruisers uit de hele wereld, allemaal flinke afstanden gevaren en de meesten nog veel meer mijlen voor de boeg. Er is een soort verbondenheid en de sfeer is super relaxed. Verder hebben we een heerlijk zwembad met whirlpool tot onze beschikking waar vooral de kinderen dankbaar gebruik van hebben gemaakt. Pjotr krijgt de hele week al zwemles van Djerie en gaat met sprongen vooruit wat betreft zijn zwemkunsten. Verder staan we iedere ochtend om half 7 op om samen met ons Droppie het oerwoud in te gaan om daar de aapjes te bewonderen. We hebben al een paar keer Capucijnenaapjes gezien en ook brulapen die je heel goed in de haven kan horen. Gaan we met het busje naar de supermarkt, die zeker een half uur rijden is, want we zitten hier echt in the middle of knowwhere, dan steken er regelmatig wasbeertjes de weg over, geweldig toch! Ja het is hier echt prachtig, dit is pas echt een oerwoud. Zou hier niet willen wonen, want de stad Colon waar we dan boodschappen doen is echt een no-go area, een mensen leven telt hier niet en je kan je alleen per bus af laten zetten bij de shopping mall of met de taxi laten vervoeren. Toen Jeroen het geld moest gaan betalen om het kanaal door te mogen varen, werd hij opgehaald met een taxi met geblindeerde ramen en de deuren gingen op slot. Bij de bank aangekomen was deze natuurlijk super bewaakt, trouwens je ziet hier overal bewaking met volautomatische geweren rondlopen. Nee een echt veilig gevoel krijg je hier niet en je laat het zo wel uit je hoofd om verder Colon in te gaan. Maar wij gaan morgen dus naar de andere kant: Panamacity! Hier gaan we weer voor anker liggen en ons verder voorbereiden op de tocht naar het zuiden, of Ecuador of rechtstreeks de Galapagos eilanden. Maar daarover een andere keer meer.

Natuurgeweld in Santa Marta, Colombia

Eindelijk, daar komt hij dan, een stukje blog over onze avonturen in Colombia. Lang zijn we er niet geweest, enkele dagen om wat beter weer af te wachten en toen snel naar Panama zoals jullie al hebben kunnen lezen. Ik had mijn twijfels of het juist was om te stoppen in Santa Marta, omdat we slechts twee dagen op weg waren naar Panama, dus nog niet eens op de helft en dan moet je weer wachten en bepalen wanneer je vertrekt en dat blijft twijfelen, uitstellen, nog eens het weer bekijken, enz. Maar gelukkig luister ik op zo’n moment goed naar de kapitein en dat was maar goed ook, want we hebben in deze haven heel wat natuurgeweld meegemaakt. Het begon ‘s ochtends, ik weet niet meer wat Jeroen precies aan het doen was in de kuip, maar toen ik naar hem keek zag ik de golven wel erg tegen de havenmuur aan beuken; je zag de golven niet want wij lagen veilig aan de andere kant, maar het water spatte hard omhoog en dit hadden we nog niet eerder gezien. Langzaam werd dit steeds erger en heftiger tot de golven over de havenmuur heen kwamen. De havenmuur stelde niet zo heel veel voor, slechts een vrij laag opgestapelde hoop grote keien met daarvoor een weg, een steiger, water en dan ons Zeemuisje. Het schommelde lekker en je gaat er bij een net nieuw gebouwde haven vanuit dat het toch op dit weer wel berekend is, want oké het waaide wel, maar nou ook niet zo heel erg hard. Maar al snel zag Jeroen dat de meerpaal waar onze steiger aan vast lag het toch flink te verduren had en het aluminium begon scheuren te vertonen die je liever niet ziet. Wij dus met z’n tweetjes naar buiten, kinderen achter de i-pad, om de lijnen aan de meerpaal zelf vast te maken. Kijk ik naar de haveningang, zie ik daar het bootje wat voor anker ligt echt gigantisch liggen te rollen; het leek wel een reclamefilmpje voor een Rocna-anker, tjee wat ging dat bootje te keer op de brekers die binnen kwamen. Ook aan de steiger tegenover ons begon men nu toch wel de ernst van de situatie in te zien en de boten die daar lagen werden al geëvacueerd! Tja wat doe je dan, je eigen bootje zo goed mogelijk vast maken, dus alle lijnen die we aan boord hadden hebben we hiervoor gebruikt en toen lagen we echt wel zo vast als een huis. Maar het werd erger en erger, huizenhoge golven over de muur, klapten tegen de steiger voor ons en tegen de avond begonnen er in de havenmuur ook gaten te vallen. Om een uur of negen ‘s avonds was het zo heftig bij de haveningang dat het eerder genoemde bootje, waarvan de eigenaar op 6- daagse excursie was naar de “vergeten stad” (naam weet ik zo even niet) dus gezonken is. Er was een hond aan boord en dat is waarschijnlijk het probleem geweest want er heeft vast ergens een luik of zo open gestaan voor het beest en dat gaat niet goed als er vastwater over je boot heen komt. Gelukkig heeft het beestje de kant bereikt, maar van het bootje was niets anders dan een stukje dak en een mastje te zien. Vreselijk, ik moet er niet aan denken dat zoiets ons gebeurd! Maar goed, gelukkig is ‘s nachts de wind en vooral de deining afgenomen en is er met ons Zeemuisje niets gebeurd, behalve een doorgeschuurde lijn. Wat ik wel moet vermelden is dat al het personeel van de haven wel de hele dag en nacht in touw is geweest om te doen wat ze konden en ook ‘s nachts de boel keurig in de gaten hielden. Dit natuurgeweld was hier nog nooit voorgekomen! ‘s Morgens bleek de weg helemaal weg te zijn gespoeld, evenals de helicopterlandplaats en was het een grote vieze puinhoop. Maar meteen werd er actie ondernomen en alles werd keurig opgeruimd, petje af….
Wij zijn de dag erop naar de stad geweest, even over de markt gelopen, kathedraal bezocht, koffietje gekocht en een beetje de boel verkend. Wat een drukte en wat een warmte met al die mensen. Wij vonden de markt gewoon smerig: naast een stapeltje oude tijdschriften ligt daar in de bloedhete zon een homp vlees met vliegen erop lekker te bederven, dat koopt toch niemand. De mensen daarentegen zagen er allemaal onberispelijk uit, keurig gewassen kleding, ja echt verzorgd. Een raar contrast en daardoor viel die viezigheid waarschijnlijk erger op dan wanneer iedereen er smoezelig en onverzorgd bij zou lopen. Het leek niet te kloppen.
De dag erop zijn we naar het dorpje Minca geweest, wat bekend staat om zijn prachtige natuur, vele vogels en watervallen. Het ecotoerisme hebben ze hier echt ontdekt en er zijn veel backpackers die hier heen gaan om in de omgeving te gaan wandelen. Wij zijn op eigen gelegenheid een wandeling gaan maken door het oerwoud omdat we naar een waterval wilden, maar die hebben we niet echt ontdekt, wel een kleintje maar hier kon je niet zwemmen. Als we met een georganiseerde tocht mee waren gegaan hadden we misschien meer gezien, maar onze instelling was gewoon even wat proeven van het land en verder niet te gek don. In de jungle waar we door zijn gewandeld zagen we wel hele grote mot-achtige beestjes die een herrie maken! Een soort hoog gezoem, weet niet of jullie het geluid van krekels kennen of van sprinkhanen, nou dit dus in tig-voud. Vandaag prachtige bomen gezien, grote bamboestruiken en onze kamerplantjes van thuis in het wild. Het was een leuke dag, maar geen toppertje. Een van de leukste dingen was misschien wel een vader die op de motor zijn 4 kinderen van school ophaalt en zo kilometers met ze naar huis moet rijden. Met z’n vijven op de motor dus! Op de terugweg zien we naast het natuurschoon mensen die op de vuilnisbelt op zoek zijn wat bruikbaars en natuurlijk de krottenwijken. Wat hebben wij het toch goed.
Tja en dat was al weer het einde van onze tijd in Colombia, we hadden nog graag naar Cartagena gegaan, wat een prachtige stad schijnt te zijn en een mooie jungletocht naar de vergeten stad hadden we ook graag gedaan, maar er kwam een klein windowtje in het weer, dus verder naar Panama. Helaas hebben we verder niets van Colombia gezien en de San Blas eilanden, die ook schitterend schijnen te zijn (volgens sommigen het mooiste stukje aarde!) overgeslagen omdat we naar de Pacific willen. Toen wisten we nog niet hoe snel we door het Panamakanaal zouden kunnen en je moet wat mooist voor later overhouden zullen we maar zeggen. Nee, je kan niet alles zien, drie jaar rond de wereld is gewoon kort: kapital cruising zeggen ze hier, oftewel alleen wat hoofdsteden aandoen en vooral veel tijd spenderen aan in- en uitklaren. Toch blijft het geweldig dat we dit nu mogen doen met ons gezinnetje, dus dan maar niet alles zien en genieten van hetgeen we wel zien!

Zeemuis krijgt zoet

Aanstaande Zondag mogen we samen met de Viskus door het Panama kanaal. Vanavond maken we de blog over Colombia zoals we al beloofd hadden en natuurlijk zullen we jullie op de hoogte hoe het is om door een zoet water stuwmeer te varen en door de meest gevreesde sluizen van de wereld te schutten.

Hier wat kiekjes van Shelter Bay Marine waar we nu liggen.

20130315-100536.jpg

20130315-100549.jpg

Uitleg bij Help.

Ik begrijp dat er verwarring is ontstaan om de reden dat we de vorige boot weg hebben gedaan. De rede was dat deze boot te licht was en te makkelijk dreigde om te slaan bij wat hogere golven. Op Aruba was dat het geval en omdat we in de stille zuidzee nog veel vaker met dat soort situaties te kampen krijgen hebben we besloten de boot te ruilen. Tevens durfde Doesjka niet goed met deze boot te varen want als je een stuurfout maakt dan sloeg hij om. Een rubberboot kan gewoon veel meer hebben in wat ruwer water. De deal leek heel goed, de boot zag er gewoon nog heel mooi uit en was ook gewoon hard etc. Dus als deze gewoon goed was geweest hadden we een goede deal gehad. Gewoon de boten zonder tussenkomst van geld overgestoken leek ons de ideale deal, maar goed we weten ondertussen dat dit een harde leerschool is gebleken. De nieuwe boot die we morgen krijgen kost ons maar liefst 3500 dollar. Een AB 9AL, een rubberboot met een harde bodem waarvan de bodem gemaakt is van aluminium en de rubber banden van Hyperlon. Dat laatste is een rubber soort die nagenoeg niet wordt aangetast door uv licht. Duur? Zeker maar niet voor de boot, hij is hier een stuk goedkoper dan in de vs en we moeten hem nu hebben. Na het kanaal zijn er geen havens meer en zwemmen is geen alternatief.

Help!

20130313-085554.jpg

20130313-085816.jpg

Lieve lezers.
In Aruba hebben we onze trouwe aluminium bijboot ingeruild voor een rubberboot met harde bodem, een Rib genaamd. Maar we zijn belazert, deze rib valt helmaal uit elkaar als de zon er op schijnt. De lijm lagen laten over meters los dus levens gevaarlijk om mee te varen. We zijn al in Panama en de oude Bijboot ligt in Aruba, ruim 1500km terug tegen wind en golven. Dat gaan we en kunnen we dus niet meer naar toe en zit er niets anders op dan een nieuw te kopen. Zonder bijboot kunnen we niet naar de stille zuidzee omdat daar geen of bijna geen havens zijn en we altijd voor anker gaan. De bijboot is als een auto voor jullie. Wie wil en kan ons helpen? We gebruiken onze blog nog niet voor commercieel gewin, maar we hebben heel wat volgers. We kunnen reclame ruimte in ruil aanbieden! Of een stuk live mee maken van ons avontuur is altijd bespreekbaar.

Heb je interesse? Mail naar zeemuis@mediawaypoint.nl