Monthly Archives: January 2013

Duiken, gasten en rondtoeren op Bonaire

Tja wat gaat de tijd toch vlug als je aan het reizen bent. We zitten al weer enkele dagen op Curacao waar mijn ouders naar toe zijn gevlogen en een huisje voor ons allemaal hebben gehuurd. Echt fijn om ze na een half jaar weer te zien en vooral de kleinkinderen genieten met volle teugen van de aandacht die ze krijgen en alle soorten hagelslag die ze mee hebben genomen. Nu kun je die hagelslag wel in elke winkel op dit eiland krijgen, maar de Nederlandse smaakt een stuk beter dan die uit sommige winkels hier, waar het erg muf smaakt, net of je de winkel zelf op eet! Maar goed, we moeten zoals gewoonlijk weer een tijdje terug in de tijd, want de vorige post eindigde met het inleveren van de speargun op Bonaire.

20130202-182431.jpg
De dagen in Bonaire bestonden voor Djerie uit leren, leren en nog eens leren uit haar duikboek, want aan zo’n duikcursus zit ook een stuk theorie aan vast en dat moest er even ingestampt worden. Nou was Djerie erg fanatiek en heeft echt van ‘s ochtends tot ‘s avonds geleerd, zodat ze de dag erop met haar praktijklessen kon beginnen.
Drie dagen lang duiken afwisselen met theorie, heel intensief, zodat ze de eerste dag om 19:45 uur al lag te slapen, helemaal uitgeteld! Maar wat een belevenis en leuk om te doen, echt allerlei prachtige vissen gezien, tot meer dan een meter lang! Naast paardrijden is dit toch echt een grote hobby aan het worden. Nu was ze in Nederland natuurlijk ook al een fanatieke zwemmer en snorkelaar, dus die kan haar hart de komende jaren nog ophalen. De laatste dag was er een cleaning clinic bij de pier van cafe Karel, wat inhield dat ze met een hele grote groep duikers alle rommel die op de bodem rondom deze pier lag op gingen ruimen. Natuurlijk deden Jeroen en Djerie ook mee en Pjotr en ik verzamelden ondertussen allerlei stukjes glas die op het strand aangespoeld waren. Wat een rommel, goed dat dit initiatief er was.

20130202-182744.jpg

20130202-182800.jpg

20130202-182812.jpg
Ondertussen kwamen Andre, Lotte, Maartje en Matthijs aan op Bonaire. Maartje heeft bij Djerie op de kleuterschool gezeten, ze waren toen hele goede vriendinnen, wonen nu op Curacao en zijn met het vliegtuig overgevlogen om met de boot mee terug te varen. Ik weet nog goed dat we ze een keer op skype hadden, januari vorig jaar en we vertelden tegen Maartje dat we het huis verkocht hadden en onze reis dus door zou gaan. Maartje heel enthousiast vragen wanneer we er dan zouden zijn, dat dit nog een jaar ging duren was even een teleurstelling, maar nu zijn we er dan! Wat een goed weerzien. Samen door the city of Kralendijk gewandeld: is de hoofdstad van Bonaire, maar stelt echt niet veel meer voor dan een boulevard met daarachter nog wat winkeltjes en restaurantjes. Jeroen, Pjotr en ik hebben tijdens de duiklessen van Djerie de rest van Bonaire nog bekeken en ook al is het een droog eiland, het heeft wel iets: heel veel hagedissen en leguanen gezien, flamingo’s en veel cactussen. Ook de stranden van Klein Bonaire en de vissen die daar rondom zwemmen zijn echt prachtig, maar mijn conclusie is dat ik het eiland te klein vind. Je hebt er een prachtige onderwaterwereld, maar om hier te wonen, dan zoek ik toch iets met meer bomen, groen en een stad erbij waar je alles kan krijgen en ook voldoende scholen voor de kinderen. Maar het was zeer zeker de moeite waard om dit stukje Holland te bekijken.

20130202-183144.jpg

20130202-183217.jpg

20130202-183233.jpg

20130202-183251.jpg

20130202-183324.jpg

20130202-183340.jpg

20130202-183427.jpg
Op zondag hijsen we weer de zeilen en gaan we met z’n allen naar Curacao. Er staat een lekker zeilwindje en we maken er een fijne zeildag van. Helaas komen we vandaag geen dolfijnen tegen, wat vooral voor onze gasten heel jammer is. Om vier uur meren we af bij het Spaanse Water en dan volgt de weg weer naar customs en immigratie, wat een heel gedoe hier is en ver van de ankerplaats af ligt. Andre gaat met de kinderen weer naar huis, maar spreekt nog met Jeroen en Djerie af om woensdag te gaan vliegen, gaaf natuurlijk. Tja en dan eindigt mijn verhaal alweer. Het is bijzonder hier te zijn, het Spaanse Water is toch altijd een soort magisch doel geweest. Hier is het veilig in het orkaan seizoen, je hoort er veel over en ik verheug me ook echt op het weerzien met mijn ouders. Ik neem even enkele weekjes vrij van dit schrijven en verdiep me in enkele redactiestukken voor de Zilt, want ook dat gaat natuurlijk door en ik vind het echt leuk om daar mijn gedachten en onze belevenissen voor op papier te zetten. We proberen er telkens toch een ander verhaal dan voor dit blog van te maken, dus vooral lezen! Het is ook geweldig hoe onze teksten en foto’s elke keer weer tot een prachtig artikel opgemaakt worden en we zijn er telkens weer reuze trots op. Vanaf nu gaan we hier iedere maand in publiceren, dus nog meer leesplezier voor onze trouwe volgers. Jeroen neemt jullie in de volgende post mee in het vliegtuig over Curacao en daarna worden jullie getrakteerd op een gastblog, geschreven door mijn moeder die onze tijd samen op dit eiland zal samenvatten.

Advertisements

Een stukje Nederland ver weg….

Na een tochtje van drie dagen zijn we er: Bonaire, een Nederlandse gemeente, met een aparte status. Oftewel, hier mag je zonder gordel om rijden, kinderen mogen zonder stoeltje achterin de auto, enz. Niet dat alles nu echt mag, maar er wordt niet zo nauw gekeken horen we al vlug.
Dit paradijselijke stukje aarde, met water zo helder turkoois dat kan je je bijna niet voorstellen wordt streng beschermd om zijn mooie onderwaterwereld, vandaar dat je hier je anker niet uit mag gooien, maar een boeitje moet pakken. Tja en dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan, want er zijn wel boeitjes vrij, maar op die plaatsen is het helaas te ondiep voor onze Zeemuis. Dat wordt dus boei voor boei proberen, terwijl de regen met bakken uit de lucht komt. Ja echt Nederland, we voelen ons helemaal thuis! Gelukkig, de laatste boei die er nog vrij is blijkt net genoeg diepgang te hebben, dus vlug vastknopen en dan naar binnen om ons om te kleden. Daarna spullen bij elkaar zoeken (bootpapieren en paspoorten) en naar de kant om in te klaren. Dit is allemaal zo gedaan en het is toch wel weer heel handig om Nederlands te kunnen spreken. Ondertussen regelen we ook dat Djerie een duikcursus gaat volgen van drie dagen. Die had ze nog voor haar verjaardag gehad en om dat hier te mogen doen is wel echt fantastisch: vanaf de kant zie je de papagaaivissen zwemmen! Als we het stadje Kralendijk verkennen ontmoeten we een Nederlands stel wat hier net een restaurantje/bar geopend heeft en we raken wat aan de praat en dan blijkt Paul nog even naar de AppieHappie te moeten voor wat boodschappen. Er kunnen nog twee mensen mee rijden dus Djerie en ik maken van dit aanbod gebruik en gaan weer wat heerlijke Nederlandse lekkernijen inslaan. Als we bij de winkel komen voelt het aan of ik in de Albertheijn van de Groote Wielen wandel en voor ik Djerie van school haal nog vlug een paar boodschapjes doe. Dat wordt morgenvroeg een heerlijk ontbijt met beschuitjes, ontbijtkoek, lekker bruin brood en niet van dat kleffe langhoudbare spul, vanavond appelstroop en bruine suiker op de pannenkoeken en als toetje vanillevla. Het eten is hier heerlijk, maar af en toe iets echt Hollands, dat is verrukkelijk. Tja en voor je het weet is de dag alweer voorbij, Jeroen en Djerie moeten nog even naar de douane terug om de speargun in te leveren want die mag je tijdens je verblijf op Bonaire niet hebben en ik ben even lekker met Pjotr op de boot mijn blogje aan het bijwerken. Een ding is zeker, we gaan hier weer enkele prachtige dagen beleven. Ik ga ook proberen om wat meer foto’s bij onze blog te plaatsen, maar in Trinidad was de verbinding niet alles en is het niet gelukt, dus die houden jullie te goed en we doen ons best om ook hier weer snel wat plaatjes bij te plakken.

Even terug in Nederland

Gisteren, Zaterdag 12 januari zijn we vertrokken uit Chacaramas Trinidad met als bestemming Bonaire, een Nederlandse gemeente in de Tropen. We varen op zee maar het is geen oceaan, dat merk je direct. De zeegang is onstuimig en niet constant en we hebben veel stroming. Gelukkig allemaal mee maar de zee reageert er wel op. Ook varieert de diepgang erg en daar krijg je weer rare golfen door. Gisteren hebben we 150 mijl of meer gemaakt en was een lekker zeildagje al hadden Ik, Doesjka en Pjotr wel wat last van het inslingeren. Het was een nieuwe maan dus aarde donker en ook nog behoorlijk wat scheepvaart. Als ik dit tik zijn we al bijna op de helft dus nog 2 nachtjes doorzetten en we beginnen aan de aanloop van het eiland. Een klein midweekje Bonaire en dan naar Curaçao.

Maar dit is voor ons een heel speciaal stuk, we varen nu verder naar het westen dan dat we ooit hebben gedaan en de kusten die we zien zijn nieuw en uitdagend en hiermee slaan we de weg in om werkelijk rond de wereld gaan.

Positie zeemuis op 13-01-2013 11°25’N bij 064°22’W 240 mijl naar Bonaire snelheid 6 knopen op de motor, het is bijna windstil zee is redelijk rustig

Tobago en Trinidad, geweldig om weer in het Carieb te zijn!

_MWP6263Tobago en Trinidad, geweldig om weer in het Carieb te zijn!
Dit is de link naar de kiekjes
Zo, dat is alweer een hele tijd geleden dat we geblogd hebben, we zijn namelijk gebleven bij onze aankomst op Tobago en het lijkt voor jullie nu misschien net of we in de tussen tijd niet veel beleefd hebben. Integendeel dus, op dit moment liggen we met onze Zeemuis alweer in Trinidad en hebben een geweldige week achter de rug.

Na onze aankomst op Tobago moeten we ons natuurlijk eerst gaan inklaren bij de customs en de immigratie. Uit ervaring weten we dat dit een hele tijd kan duren en dat doet het deze keer dan ook. We proberen ons netjes aan te melden, maar er blijkt niemand aanwezig te zijn. Gelukkig zit er bij het plaatselijke ziekenhuisje, waar de immigratie en customs ook zitten een bewaker die aan Jeroen zijn mobieltje meegeeft, zodat Jeroen even kan gaan bellen. We spreken af na een half uurtje terug te komen want de man moet van het vliegveld afkomen. Ondertussen even TT dollars halen en dit geld komt ons weer heel bekend voor, er is in negen jaar tijd niet veel veranderd. Charlotte ville op Tobago is voor ons een nieuw plaatjes, maar het voelt als thuiskomen: wat een heerlijk Caribisch sfeertje hangt hier toch, leuke felgekleurde rommelige huisje, groene planten die we thuis in het klein op de vensterbank hebben staan, eindelijk kokospalmen en een super vriendelijke bevolking. Het enige wat we hier “missen” zijn de boatboys, die zodra je aan komt varen voor enkele dollars op je boot willen passen en helpen met ankeren of allerlei etenswaar aan komen bieden. Soms zijn deze echt te opdringerig, maar die heb je hier niet; nee het is hier super relaxed, vriendelijk, volkomen veilig en echt een aanrader om heen te gaan!

Nou, een drie kwartier later kunnen we in gaan klaren en dit duurt en duurt, want stempels zetten en formulieren invullen kost veel tijd, maar daarna kunnen we genieten van een heerlijke lunch bij Jabbe, oftewel een plaatselijk eettentje waar je tevens kan internetten en wat een vast ontmoetingspunt is voor de bootbemanning die hier in de baai ligt. O, wat smaakt die verse lunch heerlijk na zo’n oversteek. We eten heerlijke vis, macaroni-pie, rijst met groenten en kokos, gebakken banaan en nog veel meer kleine gerechtjes. Pjotr smult heerlijk mee van de vis n Djerie vindt vooral de macaroni-pie lekker. Later eten we hier ook nog een keer overheerlijke roti, hmmmm, een echte aanrader, als je eens in de buurt bent…..
Wat ik ook wel heel goed op dit eiland is dat Djerie nu merkt dat we het heel goed in Europa hebben, hier in de winkels is het assortiment sowieso al heel beperkt en is er gewoon de regel op is op. Is de roti op, dan sluit het eettentje, soms heb je een colaatje, soms is het gewoon op, de mensen leven met de dingen die er zijn.

In Tobago vieren we met ongeveer alle boten die hier voor anker liggen oud en nieuw bij een ander eettentje, waar we een heerlijke bbq hebben, heel wat afkletsen en zelfs een dansje wagen. Pjotr ligt ondertussen heerlijk in de buggy te slapen en de andere jongere kinderen volgen al snel zijn voorbeeld op een bed gemaakt van twee stoelen. Het lijkt wel een couveuse afdeling van een ziekenhuis al die slapende kindjes naast elkaar en is een schattig gezicht. Om twaalf uur gaan natuurlijk de nodige oude vuurpijlen de lucht in en Marieke van de Mare Liberum heeft enkele pakjes sterretjes meegenomen, dus een groot feest.

Tja en verder is er een strand op Tobago en is de zeewater temperatuur 27,6 C, maken we enkele leuke wandelingen door het dorp en voelt het weer heerlijk om in de Tropen terug te zijn, Djerie speelt uren met Mette van de Mero, merken we weer dat het veel en hard kan regenen hier, maar dat je weer snel droog bent na zo’n stortbui en komt al snel de tijd dat we weer verder moeten. We willen nog even naar Trinidad, daarna naar Bonaire en op 21 januari komen mijn ouders op Curacua. In een nachtje varen we naar Trinidad en ook daar lijkt de tijd stil te hebben gestaan, alles is nog bijna net zo als negen jaar geleden. We ankeren bij de jachtclub samen met Siemen en Wendy en maken de eerste dag natuurlijk gebruik van het zwembad wat bij de haven is. We willen hier ook nog wat kleding en weer veel bootschappen doen, dus huren we een barrel van een auto en op zaterdag gaan we Port of Spain in. De eerste stop is bij de Westmalle, een heel groot winkelcentrum, waar Pjotr zijnogen uitkijkt bij de mooie kerstbomen en andere kerstversiering en Djerie bij de Mac Donalds even met haar vriendinnen kan skypen, maar al snel merken we dat dit niet is wat we zoeken. De winkels zijn te sjiek, de prijzen te hoog en totaal niet het sfeertje waar wij dol op zijn. Dus verder naar het centrum. Ja en daar vindt je de rommelige, overvolle winkeltjes, het leven op straat en ook hier weer een super vriendelijke bevolking. Wordt er op allerlei sites gezegd dat Trinidad zo crimineel is, nou wij merken er niets van en zijn heel blij dat we dit niet over hebben geslagen! Het kopen van kleding lukt vooral voor Djerie geweldig: ze koopt felgekleurde hemdjes voor omgerekend 40 eurocent, korte broekjes voor 2 euro, ik slaag alleen voor een jurkje, Jeroen heeft enkele korte broeken en Pjotr een stapel onderbroeken, niet dat hij nu zinnelijk is, maar misschien vormt dit weer een stimulans! Ondanks dat we niet alles hebben kunnen kopen hebben we een geweldige middag. Tja en daarna moeten we nog boodschappen doen, want de voorraad is aardig op. Dus op naar de Hi Lo. Met twee overvolle winkelwagens komen we bij de kassa aan en ze vragen zich natuurlijk af wat we met al dat eten moeten. Ook hier worden we weer super geholpen, alles wordt netjes voor ons ingepakt en ook nu kunnen we alleen maar concluderen dat het een geweldig land is. Pas laat zijn we terug en zijn echt allemaal doodop van deze vermoeiende maar wel zeer geslaagde dag.

De dag daarna hebben we nog steeds de auto en nu gaan we met Siemen en Wendy het oerwoud bekijken. Al vroeg vertrekken we en na vele omzwervingen, want we hebben geen goede wegenkaart komen we aan op Maracas-beach, een van de bekendste stranden hier. Er staan flinke golven, dus zwemkleding aan en duiken maar. Ook vandaag laat de regen zich af en toe zien, maar ja we willen graag naar een Tropisch regenwoud, dus dat hoort erbij. Hier eten we een broodje haai, een specialiteit van de strandtentjes hier en dan vervolgen we onze weg naar het oerwoud. Onze missie vandaag is ook verse kokosnoten plukken en als we onderweg een geschikte palmboom vinden klimt Siemen er binnen no-time in en snijdt een hele tros kokosnoten af. Ze smaken heerlijk en wat er over is wordt in de kofferbak gegooid. De begroeiing is hier nog veel weelderiger dan we op Tobago hebben gezien en de weg wordt steeds smaller en slechter, ja we krijgen echt een oerwoud gevoel. De auto blijkt nu wel een echt barreltje te zijn, want hij stottert regelmatig, maar met wat extra gas geven en de airco uit, houdt hij het. We rijden heel wat kilometertjes, maar dat maakt hier niet uit, want ze kijken hier niet op een beetje benzine, die namelijk maar 15 cent per liter kost!!! Onderweg zie ik ineens een bordje met Waterfall road, dus in zijn achteruit en hier naartoe. Een waterval bezoeken stond ook op het afstreeplijstje van de kinderen, dus let’s go. De auto parkeren we op het erf bij een huisje en we kunnen hun hond Vincent wel meenemen, want die weet de weg zeggen de bewoners. Via een heel modderig pad komen we bij de rivier en daar ontmoeten we weer andere locals, waar er een zegt dat hij wel even meeloopt om de weg verder te wijzen. Onze hond Vincent haakt al af en loopt weer naar huis terug. Pjotr gaat nu bij Jeroen in de nek, want de route loopt nu verder soms aan de ene en dan weer aan de andere kant van het water, via gladde stenen en smalle paadjes. Natuurlijk hebben we onze zwemkleding nog niet aan, dus dan maar natte broeken. Het is een prachtige tocht en we worden dan ook nog eens beloond met een schitterende waterval. Hier wel zwemkleding aan en zwemmen maar. Zelfs Pjotr waagt een duik al is het water wel koud en wil hij niet te dicht bij het donderende geraas van de waterval komen.

Als we weer in de auto zitten zeggen we voor de grap tegen elkaar dat we nu ook nog wat bananen willen plukken en wat broodfruit, een soort aardappel-vrucht, die kapitein Blight met zijn schip de Bounty, hier in een ver verleden heeft geïmporteerd als voedsel voor de slaven. (zie boek muiterij op de Bounty) nou we worden op onze wenken bediend want niet veel later komen we deze vruchten langs de weg tegen en zit Siemen weer in no-time in de boom. Nu nog wat grapefruits, sinaasappels of citroenen en papaja’s grappen we tegen elkaar en dan hebben we onze maaltijd bij elkaar gesprokkeld. En ja hoor, binnen de 500 meter vinden we een sinaasappelboom en nu klimt ook Wendy erin en wij rapen de sinaasappels op die zij naar beneden gooien. Weer een tukje verder vinden we een papaja boom en de kofferbak begint nu toch echt aardig vol te zitten met al dat fruit en groenten. Ondertussen wordt het alweer aardig donker en we hadden willen bbq-en, maar dit wordt veel te laat, dus onderweg snel een pizza eten en rond half tien zijn we terug in de haven. Wat een geweldige dag is het geweest!

Nog een dagje blijven we hier om wat administratie van Jeroen zijn bedrijf te doen, de kinderen willen nog even van het zwembad genieten en dan in een dag of vier naar Bonaire. Steeds meer beseffen we wat een geluk we toch hebben dat we dit mee mogen maken, het is hier geweldig! We verheugen ons op de Abc eilanden, weer een stukje Carieb waar we nog nooit geweest zijn en wat echt het begin van de rest van onze reis wordt. Hier kom je niet als je een rondje Atlantic maakt van een jaar, dus dit betekend dat we nu van iedereen definitief afscheid moeten nemen waar we de laatste maanden veel mee opgetrokken zijn. Een deel van de boten ligt nog in Suriname, dus die zien we sowieso al niet meer, maar de andere boten gaan we nu ook echt verlaten. We hebben een hele leuke tijd samen gehad, het was heel leuk om elkaar zo nu en dan eens tegen te komen, maar nu gaan wij onze vleugels, eh zeilen, verder spreiden en gaan verder het Westen. Tja reizen is overal nieuwe mensen ontmoeten, maar ook telkens weer afscheid moeten nemen, niet leuk, maar het hoort erbij. Op naar Bonaire…..