Zeebrief 4

Zeebrief 4, 24 oktober 2012

Zo, daar is hij dan weer, onze nieuwste zeebrief en ditmaal hebben we er echt een heel eind opzitten, want we zijn nu namelijk op de Canarische eilanden. De vorige mailbrief eindigde in Cascais in Portugal, vanwaar we in redelijk tempo door wilden varen naar de Algarve.

Nou dat hebben we dus gedaan. Vanuit Cascais voeren we via Sines, naar Baleeira en toen naar Alvor. Dit is een heel leuk gezellig plaatsje in een soort waddengebied, waar onze buurtjes uit Lith ieder jaar overwinteren, dus daar moesten we natuurlijk wel even naar toe. Als het eb is lijkt het van een afstandje net of de boot in een weiland ligt, er blijft dan namelijk nog maar een hele smalle ondiepe geul achter waar je net in kan liggen, terwijl het met vloed een breed water lijkt.

 

 

 

 

 

 

Vanuit Alvor gaan we naar de laatste plaats in Portugal, namelijk Culatra. Dit is een plaatsje waar de tijd echt stil heeft gestaan. Ook dit bevindt zich in een waddengebied, vlakbij Faro en bestaat uit een paar smalle zandstraatjes met kleine huisjes, enkele restaurantjes, schooltje en twee kleine supermarktjes. Pas sinds 2008 is er riolering en electriciteit, niet te geloven. Het is echt een beetje een achtergesteld gebied vanuit de regering gezien en om het goed te maken hebben ze op de kade een gratis wifi-plaats voor de jeugd gebouwd. Hier maken wij natuurlijk ook gebruik van.

De bevolking zoekt allemaal naar kleine witte schelpen op het strand, in de modder, die als een soort mosselen gekookt worden. Ook wij gaan die zoeken en eten er heerlijk van. Net als trouwens van de zeebaars die ik onderweg naar dit dorpje vang. Guido en Gerdie (een echtpaar van 66/55 jaar) maken hem op de bbq klaar en samen hebben we er een heerlijk maaltje van. Culatra heeft ook een prachtig strand en aangezien er weer meer Nederlandse boten met kinderen liggen hebben we hier weer heerlijke middagen.
Ondertussen heeft Jeroen een deal gemaakt met Guido en Gerdie: zij hebben aan boord een spinnaker (heel groot zeil) die ze niet durven te zetten omdat ze het te groot vinden en wij hebben natuurlijk onze oude windvaan nog die het niet deed op onze boot. De deal is dat Jeroen bij hun de windvaan monteert en hem ook helemaal nakijkt wat er niet klopt en dan krijgen wij de spinnaker. Het kost Jeroen wel wat dagen werk om alles voor elkaar te krijgen, maar wij zijn nu de eigenaren van een enorm lapje stof waar we met lichte wind van achteren ook mee kunnen varen en eerst moesten we dan telkens de motor aan doen.

En dan, de vooruitzichten voor de komende week geven weinig wind, maar dat hebben we al een hele tijd, dus besluiten we de boot klaar te maken om naar Marokko te gaan, ongeveer 2 dagen doorvaren. We starten met een beetje wind, die echter helemaal gaat liggen, wat erop neerkomt dat we bijna het hele eind moeten motoren. Onderweg komen we zelfs geen walvissen of dolfijnen tegen en vangen geen enkele vis, dus een zeer saai overtochtje. Het enige leuke is een klein vogeltje wat even op bezoek komt en een stukje meevaart en de mugjes uit een spinneweb wat onder het zonnepaneel zit opeet. Het beestje lijkt wel tam, want het gaat gewoon op Djerie’s en Jeroens hoofd zitten en is totaal niet bang.

Na zo’n 36 uur varen komen we in Rabat aan, waar we door een pilotbootje de haven in geleid worden, maar eerst nog via een riviertje naar de douane.

Daar komt Wolf, een grote Duitse herder aan boord, die de boot nakijkt op drugs. Drop moet ondertussen van boord, want de baas van Wolf vertrouwt zijn hond niet en het enige waar Wolf echt belangstelling voor heeft is de kattenbak van Drop want die ruikt naar zo’n overtochtje natuurlijk heerlijk!
Later horen we van andere Nederlands boten dat Wolf bij hun in de douche geplast heeft! In Rabat lijkt het wel een verzamelplaats van Nederlandse schepen met kinderen te zijn, want na een dag lopen er 15 kinderen rond over de steigers. Je ligt hier echt in een heel afgezonderd gebied, wat een groot contrast vormt met de stad Salem die tegen de haven ligt. Hier genieten we van de Medina, de oude stadskern met zijn vele winkeltjes en de echte Marokkaanse sfeer waar wij dol op zijn. Heerlijk struinen, eten voor bijna niets in kleine restaurantjes (waar echter soms de kakkerlakken langs de tafel lopen) en het Westerse even helemaal achter je laten. We gaan ook nog naar de stad Rabat, aan de overkant van de rivier, alleen vinden we deze Medina iets te toeristisch. Zouden we in Nederland terugkomen voor Carnaval dan hadden we hier een prachtige jurk gekocht voor Djerie, maar dat hebben we nu toch maar niet gedaan.

Wij hebben hier weer genoten, net als de vorige reis toen we onverwacht in Cassablanca stranden, maar na een weekje was het ook wel weer genoeg en vertrokken we richting de Canarische eilanden voor een tocht van 4 dagen. We hadden in de weerkaarten al gezien dat we onderweg wel wat wind zouden krijgen, maximal 25 knopen, maar na al die rustige overtochtjes waren we hier ook wel blij mee. We voeren op met de Impact van Gerdie en Guido en de Mobilae een Catamaran. De eerste dag was het heerlijk zeilen en hadden we zelfs even de spinnaker op, dag twee ging ook nog goed, maar toen kwam er een harde wind opzetten en belanden we in een kleine storm, met naar we later hoorden zeker 35 knopen wind. Nou dit hebben we geweten! De deining bouwde heel snel op en we kregen kruiszeeen, waarbij de golven dus van alle kanten komen. Af en toe leek de boot wel een surfplank, zoals hij van de golven af denderde.
De hele nacht heeft Jeroen met de hand gestuurd en regelmatig kregen we grote brekers in de boot en Jeroen en ik waren dus drijf nat. De kinderen lagen samen in de wachtkooi te slapen, dat wil zeggen dat Pjotr lag te slapen maar die hield met zijn getrappel de hele tijd Djerie wakker. Pjotr heeft van deze hele storm eigenlijk niet veel gemerkt, want buiten was het een hel, maar binnen viel het eigenlijk wel mee, al lag er wel het een en ander op de grond wat niet goed vast had gezeten. De hele nacht probeerden Jeroen en ik elkaar een beetje wakker te houden, want we waren bekaf omdat we al meer dan 24 uur op waren, tot plotseling Jeroen zag dat het bootje van Djerie in de gangboord tegen de railing hing. Dit was dus losgekomen door al het geweld en we waren het bijna kwijt geweest. Maar alles is uiteindelijk toch goedgekomen, alleen de netten rondom de boot zijn wat beschadigd en het bootje van Djerie heeft een deuk opgelopen. Rond elf uur ‘s morgens nam Djerie even het roer over, zodat Jeroen buiten op de bank een dutje kon doen en ik even naar binnen kon naar Pjotr. Djerie heeft talent voor sturen en dat was echt heel fijn voor ons. Net voor Lanzarote kwamen we de Impact weer tegen en de Mobilae had de nacht al in Graciosa doorgebracht. Zo’n Catamaran gaat dus echt veel sneller en zij hadden nog minder last van de storm gehad als wij, al hadden ze net als de Impact door de vermoeidheid wel last gehad van allerlei hallucinaties (roofvogels die uit het water verschenen en stemmen die ze hoorden)

Nou, dit was het tochtje dus wel, maar toen waren we eindelijk op de Canarische eilanden. Met z’n achten hebben we afgelopen zondag het eiland met een busje verkend en het is een facinerend eiland met al zijn vulkanen, maar wel heel sober. Ik was er zelf twee keer geweest (een keer met mijn moeder en een keer tijdens onze vorige reis) en dan is het grappig dat sommige dingen al jaren hetzelfde zijn, al is het eiland wel aan het verpauperen, wat wel weer door de crisis zal komen. Na dit dagje uit hebben we nog heerlijk gebbq op het strandje bij de boten en een kampvuurtje gestookt. Wat is het leven toch geweldig!


We liggen hier voor de Lidl en de Ikea, dus wat wil je nog meer. Morgen gaan we verder naar Fuerte Ventura en hopen verder te kunnen naar Tenerife, maar op dit moment geven ze alleen maar tegenwind aan en na het weekend komt er weer harde wind aanzetten. We zien het wel, nog een maandje zullen we hier zijn en dan verder naar de Kaapverden, wat een nog langere overtocht wordt. Hopenlijk komen we dan eindelijk walvissen tegen en vangen we weer eens wat, al hebben we de laatste overtocht wel 3 schildpadden zien zwemmen en lag er in het gangboord een klein vliegend visje.

Nou, dat was het denk ik wel weer zo’n beetje, het volgende artikel is weer naar de Zilt en komt in Zilt 80 te staan, dat gaat over alle klussen die we vooral in Spaanje en Portugal hebben gedaan.

Heel veel groetjes van de Zeemuisjes: Jeroen, Doesjka, Djerie en Pjotr.

Advertisement

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s