Zeebrief 3

Zeebrief 3, 23 september 2012

Hoi allemaal,
Weer eens tijd voor een berichtje van ons lijkt me zo. Net nog even de vorige zeebrief gelezen en dat is toch allemaal al weer heel lang geleden. Toen waren we net de golf van Biskaije overgestoken en aangekomen in Spanje, terwijl we nu al weer geruime tijd in Portugal zijn. Maar laten we bij het begin beginnen.


De Spaanse kust heeft aan de Westkant heel veel natuurlijke inhammen, hier “Ria” genoemd, waar je de meest idyllische dorpjes en prachtige ankerplaatsen hebt. Vanuit La Coruna, waar ik de vorige mailbrief verstuurd heb, varen we naar Ria de Corme en ankeren in Laxe. Hier “genieten” we ’s avonds van een groot popconcert aan het strand, wat tot 4 uur duurt en waarvan de zanger nou niet echt een mooie stem heeft. Als Jeroen ’s ochtends door het dorp loopt om de hond uit te laten en brood te kopen krijgen we dan ook de neiging om ook eens even luidkeels door de straten te zingen.

Ook gaan Jeroen en Djerie hier snorkelen en Djerie ziet een rog onder haar zwemmen. Nog nooit iemand zo hard door een snorkel horen gillen! Even schrikken, maar later kan ze wel genieten van de vissen die ze ziet. Het water begint al wat lekkerder warm te worden om in te zwemmen, maar afhankelijk van de plaats waar we liggen is het soms nog zo koud dat we toch onze surfpakjes aan trekken.

Vanuit Corme gaan we naar Ria de Camarinas en hier blijkt in Mugia een haven met veel europees geld gebouwd te zijn, waar verder niets mee gedaan wordt en waar je dus gratis kan liggen. Nou daar zijn we natuurlijk dol op en hier liggen we dan ook met 8 andere Nederlandse en ook nog wat andere boten en hebben het reuze gezellig. We komen zelfs in de krant. Met de kinderen gaan we mosselen plukken als het eb is en lekker op het strand spelen en ’s avonds hebben we bij ons aan boord met 8 volwassenen en 8 kinderen een heerlijk mosselavondje, al zitten de kinderen aan de friet en knakworst.

Als voorafje krijgen we trouwens allemaal een toastje garnalen die de kinderen zelf gevangen, gekookt en gepeld hebben.

We reizen verder naar het zuiden naar Ria de Muros en doen daar het dorpje Muros en Portovin aan.
Sommige plaatsten herkennen we van onze vorige reis, maar ook veel plaatsen zijn of erg veranderd, of we herkennen het gewoon niet meer. We nemen hier de bus naar Santiago de Compastela, een bedevaartsoord.

We gaan hier met de “Sailaway” naartoe, een boot met 3 nederlandse meisjes erop in de leeftijd van 3-6 en 9 jaar. Als we zo’n uitstapje maken zien we dit ook als een schooldag en Djerie en de andere twee grootste meiden gaan hier later dan ook een werkstuk over maken. Wat ze echter vooral bij blijft is de rijstijl van de buschauffeur, echt lomp en hard, maar dat zullen we nog wel vaker meemaken vrees ik.

Dan varen we in een ruk door naar Bayona waar onze nieuwe windvaan ligt te wachten en waar we tevens een nieuw anker bestellen. Het anker wat we nu hebben is echt niet geschikt en we moeten nog drie jaar. Het voelt gewoon niet veilig aan als je weet dat hij met hardere wind al een paar keer uit de grond gekomen is en je dan ga je echt niet met gerust hart slapen of van boord. Nou het anker wat we nu hebben (voor de kenner een Rocna 40 kilo) is perfect en we hebben al weer heel wat harde wind gehad en hij houdt perfect.
Ook lijnt Jeroen hier met Miguel (een Zweed met wie we veel optrekken en die met zijn vrouw Elsy en twee honden ook in drie jaar de wereld rond willen) onze motor helemaal uit en dan blijven we alleen nog problemen met de opvoerpomp van de motor houden. Tja, alles gaat stuk als het zo intensief gebruikt wordt; koop een boot en werk je dood…..
Als we nog even naar het eiland Cies varen valt door deze kapotte opvoerpomp de motor uit en sleept Jeroen onze zeemuis met de bijboot de haven in. Een uitgebreider verslag hiervan komt in het magazine Zilt te staan, dus dat ga ik hier niet allemaal neerzetten, dat komt. We krijgen nu ook te horen dat ze onze artikelen gaan publiceren, samen met de filmpjes die Jeroen erbij maakt, dus daar zijn we best trots op. We moeten er wel aan wennen om wat vaker de camera aan te zetten en te fotograferen, maar dat komt goed.

Als de mannen zo aan het klussen zijn ga ik met de kinderen naar een manege waar Djerie op een Spaans paard kan rijden. Dit is een heel vurig beest en het is eerst allemaal heel spannend en wennen, maar ze geniet hier weer heel erg van. Ze krijgt instructies van een spaans meisje wat perfect engels praat, toch wat makkelijker dan spaans en mag ook springen en doet ook nog aan acrobatiek op een paard.

Met het engels praten gaat het trouwens heel goed, want Djerie gaat graag met Miguel en Elsy de honden uitlaten en ze blijven dan uren weg (nog even een ijsje eten enzo) en dan moet je wel.
Daarna is het tijd om naar Portugal te gaan, naar Pavoa de Varzim, waar Ingrid en Ton een weekje aan boord komen. Samen gaan we een dag naar Porto, waar Djerie en ik op excursie in een porthuis gaan. Het is de bedoeling om met Ton en Ingrid naar Lissabon te varen, maar de pomp is nog steeds stuk en we vinden het niet verantwoord om deze afstand zo te varen, we varen dus maar via Aveiro naar Figuera da Foz, waar we een auto huren en naar Lissabon rijden om de pomp op te halen.

Ondertussen hebben we wel een heerlijke zeildag gehad en een dag waarop we honderden dolfijnen hebben gezien, dus dat was prachtig.

Ook vangen we dan onze eerste vis, eindelijk na dagen al gevist te hebben, en die beland natuurlijk netjes in de pan, want wat je vangt dat eet je op. In Figuera da Foz heb je een prachtig strand en we vermaken ons prima, vooral ook door met een body-board van de golven af te surfen en het stadje te bekijken. Als de pomp gemaakt is moeten onze gasten al weer van boord en wij varen dan verder naar Nazare en Peniche waar we weer een aantal Nederlandse vrienden ontmoeten. Als we in de middag wat zitten te borrelen zien we enkele grienden redelijk dichtbij de boot spelen en prompt duikt Djerie het water in om met ze te zwemmen. Geweldig toch, maar de beesten zijn helaas al weg.
Daarna varen we naar Cascais, waar we met de trein samen met de Waltzing Mathilda (ook met twee kinderen van 6 en 8 jaar) naar Lissabon gaan en weer heel wat doen aan aardrijkskunde en geschiedenis.

Het waait hier weer eens hard en net als 9 jaar geleden varen we naar Seixal, dat is iets meer landinwaarts, waar de tijd echt stil is blijven staan. Het is hier precies hetzelfde als toen en we liggen weer voor een oude bacelhau (oftewel stokvis) drogerij met een oude scheepswerf en prachtige vervallen gebouwen. De foto’s spreken voor zich.

 

 

 

 

 

 

Tja en zo gaan we verder, in een paar dagen willen we in de Algarve zijn en vandaar naar Marocco, maar dat komt weer in de volgende zeebrief. Nou, jullie zijn weer op de hoogte van het wel en wee op ons scheepje, we hebben de afgelopen tijd veel geklust, maar ook heerlijk genoten en veel gezien. De tijd vliegt en de dagen zijn soms veel te kort. Het kost ook allemaal meer tijd dan thuis. Als we op anker liggen en bijvoorbeeld boodschappen willen doen moet je eerst met het kleine bootje naar de kant, daarna naar de supermarkt lopen, waar je je boodschappen bij elkaar moet zoeken en dan weer terug. Goed inslaan is zo bijna een dagtaak. Maar je hoort ons niet klagen, want bij jullie begint het nu al richting herfst te gaan en als we daar aan denken zijn we toch wel blij dat we hier nog steeds in korte broek en t-shirtjes rond kunnen lopen. Nee, wij vermaken ons best, vinden het leuk om al jullie positieve reacties op onze zeebrieven te krijgen, maar krijgen het helaas niet voor elkaar om iedereen persoonlijk terug te schrijven. Internetten lukt nog niet zoals we zouden willen, we moeten telkens naar een cafeetje of een haven, maar we doen ons best regelmatig online te zijn op skype en dan wat persoonlijk contact te maken.
Ik hoop dat jullie weer genieten van onze verhalen en foto’s, en aanstaande donderdag komt de eerst publicatie uit in het digitale tijdschrift zilt magazine waar je gratis een abonnement op kan afsluiten. Kijk op http://www.ziltmagazine.com/ of Google er even naar.

Heel veel groetjes van Doesjka, Jeroen, Djerie, Pjotr en Drop

Oja, dat moet ik nog even melden, onze zweedse vrienden zijn eigenlijk Spanjaarden en gisteren hebben we heerlijke paella gegeten! Verrukkelijk gewoon, met verse schelpdieren, inktvis, enz. ik weet nu ongeveer hoe ik het moet klaarmaken, evenals de aioli (soort knoflook saus) die je erbij eet, dus dat gaan we zelf ook eens proberen.

Advertisement

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s