Monthly Archives: November 2012

Valse start

Woensdag 28 november, ik word s’nachts wakkeren de wind giert door het tuig van de boot. Ik besef dat we vandaag gepland hebben om te gaan, maar de twijfel schiet naar mijn keel. Alles in mij zegt niet doen, maar we liggen al weer 11 dagen in een erg dure haven en de weersvoorspellingen zeggen dat het echt vandaag beter zal worden. We liggen met nog 3 andere Nederlandse vertrekkers klaar voor de sprong naar de Kaap Verden en samen hebben we alles bekeken. Alles is ge- wikt en gewogen en ondanks dat ik steeds het gevoel heb dat het nog niet helmaal klopt is de knoop door gehakt en is er besloten dat we vandaag zullen gaan.

Bij het ontbijt neemt de wind al aardig af en ebben de negatieve gevoelens weg. We regelen de laatste dingen en tanken de boot vol met water en diesel. En dan gooien we los.
Doesjka gaat filmen en vraagt of ik er zin in heb maar het antwoord is resoluut NEE. Wat voor zeil zullen we voeren? Doet de Windpilot het nu wel goed? Is de boot echt helemaal in top conditie of komen we weer achter ernstige gebreken? Dit zijn de dingen die door mijn hoofd schieten. Ik wimpel het weg en bestempel het als vertrekkers angst.

We rollen de Genua uit en beginnen de benen te strekken. In eerste instantie lopen we redelijk weg en in de luwte van het eiland is het heerlijk zeilen. Na een uurtje kan de Genua in de boom en zijn we er klaar voor om dit nog 800 mijl vol te houden. De andere boten zetten wel veel meer zeil en lopen dus ook snel weg van ons. Maar ervaring leert dat behouden varen loont dus blijven we rustig onze koerslijn volgen. De sfeer is goed en we hebben er zin in. Dan komen de eerste teken, de Sailaway, een van de mede zeilers komt op de marifoon met de vraag of we ook zo aan het slingeren zijn, maar het antwoord is nee, we dachten dat het kwam door de grote verschillen van de boten, maar we lagen een mijl of 2 achter hun en na dat afstand verschil te hebben overbrugt begrepen we wat ze bedoelden. Een smerige kruiszee nam ons stevig onderhanden. De winddruk vies tegen en die combinatie zorgde er voor dat onze Windpilot de boot niet goed onder controle kon houden. Nog even aangekeken en wat correcties gedaan maar de nacht viel al in. Zeeziekte komt om de hoek kijken. We bespraken snel de mogelijkheden en namen het besluit om bakzeil te halen en uit te wijken naar El Heirro het laatste en meest zuidwestelijke eiland van de Canarische eilanden. In het zuidelijkste puntje ligt het stadje Puerto De La Restinga. Nog 30 mijl te gaan dus 5 uur varen. We verleggen onze koers naar het westen en gijpen de Genua. Muis vindt het fijn en begint spontaan 6 tot 7 knopen te lopen. Motor een beetje bij om wat meer stuurdruk te hebben zodat we met de elektrische stuurautomaat kunnen varen en direct komt de rust al terug in de boot. Maar na enkele uren komen we onder La Gomera uit en krijgen we de volle deining over ons heen, golven van 5 meter zijn niet uitzonderlijk en door het tunnel effect tussen de eilanden wordt de windkracht stevig aangewakkerd. Muis gaat door het dolle heen en schiet naar de 9 knopen. Ze blijft goed bestuurbaar, maar de stuurautomaat is het daar toch niet mee eens en gooit de handdoek in de ring en schuift haar taak in mijn schoot. Het is volle maan en de zee is wild maar ook wel mooi. Jammer dat Doesjka haar maaginhoud meerdere malen wil bestuderen, Pjotr in de wachtkooi met buikpijn ligt te slapen, Djerie zich verre van comfortabel voelt en zich afvraagt of ze nog wel verder wil, terwijl Drop probeert via mijn broekspijpen op mijn schoot te kruipen en ik de ene naar de andere golf over me heen krijg.

Om 12 uur varen we net onder het eiland en neemt de deining af, ons zeilmeisje neemt het roer over en Doesjka en ik vechten nog even met de Genua om die opgerold te krijgen maar gelukkig winnen we weer. In de luwte van de haven voel ik hoe moe ik ben en heb moeite om nog te denken. We trekken de Spiboom snel tegen de Voorstag en hangen wat Willen op. We gooien de boot tegen een veel te gammele steiger aan maar met wat kunst en vliegwerk moet dat wel kunnen vinden wij. Maar er komen al mensen aan en we moeten tegen de loswal, Doesjka zegt snel dat ik niet moet tegenwerken maar gewoon moet doen en dat is maar goed ook want ik kook van binnen. 10 minuten later liggen we weer vast en zit ik achter de miesoep. Pjotr is wakker en kletst weer ronduit. We zijn totaal uitgeput en ik sluit mijn ogen en val in slaap. Als ik wakker word lig ik in mijn bed en weet niet hoe ik daar gekomen ben maar het is nog donker en ik besef alleen dat we weer veilig zijn en slaap rustig door. Morgen kijken we weer verder denk ik nog.

Advertisements

We gaan er voor

Hallo allemaal aanstaande woensdag gaan we vertrekken voor de ruim 800 mijl naar de Kaap Verden voor de niet nautische mensen onder ons is dat toch ruim 1450 Km. Dat gaan we in een dag of zeven doen. Met deze mail testen we tevens even vlug of we de blog onderweg ook bij kunnen houden. We mailen dan via onze zender naar een e-mail adres wat direct gekoppeld zit aan onze blog en jullie zo van info kan voorzien.

Ezeltje rijden

Maandag 19 november.

Al vanaf Portugal hebben we Djerie beloofd dat ze weer een keer mag paardrijden, maar een manege is telkens te ver van de haven, dus het is er nog steeds niet van gekomen. Nee, in La Gomera gaan we zeker paardrijden, maar nu heb ik het dus nagevraagd en blijken ze hier helemaal geen paarden te hebben. De enige manege die paarden had is er enkele jaren geleden mee gestopt, na een of ander ernstig motorongeval en nu kan je hier op het eiland dus alleen maar ezelrijden. Dat was niet echt de bedoeling natuurlijk, maar ja we besluiten toch een auto te huren en naar de ezeltjes te gaan. Zo kunnen we ook meteen het eiland bekijken en maken we er een gezellig dagje van.

20121122-153033.jpg

Vanuit San Sebastian rijden we naar het noorden en zoals we nog van de vorige keer dat we hier waren wisten; het eiland is echt prachtig, veel mooier dan de andere eilanden en echt heel erg groen. Later horen we dat dit vooral komt doordat het de afgelopen 3 weken veel geregend heeft, maar het eiland heeft echt ontzettend veel bergruggen en diepe spelonken. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Tenerife is de hoofdweg hier slechts een smalle tweebaansweg en alles ziet er heel vriendelijk uit. De natuur en de bebouwing klopt samen, de huizen zijn niet storend. Je ziet hier veel woningen in koloniale stijl met mooie houten balkons. Ook geen grote winkelcentra enzo, alles is heel lieflijk en de natuur echt prachtig. Na een tijdje rijden komen we in een dal uit waar de ezeltjes zijn bij een voor oorsprong duits echtpaar, wat hier al een tien jaren woont. Ze hebben ook nog enkele grote varkens, van wie er een ontsnapt is op het moment dat wij aankomen. Echt een kolossaal beest van driehonderd kilo wat daar dus een beetje rondsjokt, nou daar hadden we het niet zo op, maar voor hun was het gewoon een kindje. Verder hadden ze nog twee struisvogels en een schaap, maar wij kwamen voor de ezeltjes. Die moesten eerst nog geborsteld worden, het kleinste ezeltje voor Pjotr kreeg een zadeltje en Djerie stapte zo op haar ezel. Met Brigitte de eigenaresse hebben we zo een tocht gemaakt van ruim twee uur door het dal. Een prachtige tocht, wel wat lang voor ons ( twee uur met zo’n ezel sjouwen die eigenlijk doet wat hij zelf wil ) en voor Pjotr was het ook aan de lange kant want die kreeg zere billen, maar de kids hebben genoten. Iets heel anders dan paard rijden, maar een goed alternatief. Na dit hele avontuur was het al ver in de middag en zijn we met de auto nog de rest van het eiland gaan bekijken. Een geweldig dagje.

20121122-153248.jpg

20121122-153236.jpg

20121122-153405.jpg

20121122-153419.jpg

20121122-153300.jpg

Op weg naar La Gomera

He he, we liggen weer in het water en zijn in twee dagen naar La Gomera gevaren. De eerste dag was ontzettend saai, geen wind dus 5 uur motoren naar San Miguel. Daar net in de schemer de haven in gekomen en de dag erop weer verder naar San Sebastiaan. Nou dit hebben we weer geweten. Het bekende tunnel-effect, oftewel venturie-effect van de wind tussen de eilanden gaf ons weer eens 40 knopen wind, of in ieder geval in de buurt ervan, met huizenhoge golven. Dat was dus weer een hoop gespetter en nat worden in de kuip. De hele tijd Pjotr op schoot gehad, die weer wat zeeziek werd, al was dat heel lang geleden. En maar liedjes zingen, dan ging het wel, tot hij heerlijk in slaap viel, niet te geloven met al dat geschommel. Drop zat aan de andere kant op schoot in een hoekje gepropt, die vond het ook maar niets. Djerie ging in het begin helemaal uit haar dak, die houdt wel van al dat geschommel, maar na een uurtje of 2 was het wel genoeg, maar ja ben je pas op de helft. Maar het gave van de overtocht wat al weer heel wat goed maakte was dat we drie, we denken kleine zwaardwalvissen, hebben gezien vlakbij de boot. Die beesten gingen echt helemaal uit hun dak in de golven! Wat een geweldige beesten zwemmen er toch rond in de oceaan. ‘s Middags waren we om half 4 in de haven en waren allemaal bekaf, behalve Pjotr natuurlijk, want die had wel 2 uur liggen slapen. Nog even naar de kant om de twee kleinste kindjes (Drop en Pjotr) uit te laten en toen pannenkoeken bakken, want dat blijft toch altijd een klein feestje en dat hadden de kinderen wel verdiend en wij trouwens ook. Toen vroeg naar bed en vandaag eindelijk de boot opruimen, want dat was er nog niet van gekomen sinds we weer in het water lagen en wat wordt de boot vies van zo’n werkterrein. Ook de wasmachine staat na twee weken weer volop te draaien. Iedereen doet vandaag lekker z’n ding, dus we zijn echt zondag aan het vieren.

20121122-150618.jpg

20121122-150630.jpg

20121122-150840.jpg

Vertrek vanuit Arrecife op Lanzarote

20121123-140908.jpg

Van Arrecife op Lanzarote varen we naar Fuerta Ventura, naar het plaatsje Grand Trabaja. Dit is een verrassend mooi plaatsje, heel netjes met een mooie boulevard en speeltuin op het strand. Ons idee is om hier enkle dagen te blijven, maar er komen allerlei waarschuwingen voor zeer harde wind over een paar dagen en dus moeten we een keuze maken: of we blijven hier nog een weekje liggen of varen de volgende dagen via Gran Canaria naar Tenerife, waar we heel graag naar het Loroparque willen. Daarna willen we nog naar La Gomera en dan over naar de Kaap Verden. Tja het lijkt als je 3 jaar weggaat dat je tijd genoeg hebt, maar ook onze planning is strak en we besluiten dus door te gaan. Via Puerto de Morre Jable, waar we samen met de Waltzing Mathilda en de Acapella een spontane steigerbbq houden, varen we naar Las Palmas.

20121122-154019.jpg

20121122-154032.jpg

20121122-160854.jpg
Elk jaar komen hier veel boten bijeen die met de ARC samen de Atlantische oceaan oversteken, dus er begint al een gezellige drukte te heersen. Na een dagje voor anker te hebben gelegen gaan we de haven in, omdat het nu toch wel wat meer gaat waaien en we huren met bovengenoemde boten een auto waarmee we het eiland gaan verkennen. Een tip, als je de bergen opgaat, neem dan vooral regenkleding en warme truien mee, want het is daar gewoon 8 graden en dat waren we niet meer gewend! Deze dag hebben we veel regen gehad, waardoor er wel veel prachtige watervallen de bergen afkwamen. We hebben een heel stuk van Gran Canaria gezien en het eiland is echt prachtig. Na de droogte van Lanzarote en Fuerte Ventura is het schitterend al dat groen. Na deze mooie tocht nog even via de Ikea, de Decathlon en een wok-restaurant weer terug naar onze bootjes. Uiteindelijk valt het in de haven met de wind nog wel mee, maar op de ankerplaats gaat een boot van zijn anker af en sleurt dan een andere boot mee de keien op. De schade viel gelukkig wel mee, zo te zien, maar het zal je maar gebeuren. Gelukkig voelen wij ons sinds we een nieuw anker hebben (Rocna 40) heel erg veilig.

Na enkele dagen vertrekken we naar Santa Cruz op Tenerife. Onderweg zien we nog enkele walvissen water omhoog spuiten en van eentje zien we ook een heel stuk rug met vin als hij onderduikt. We merken tijdens deze tocht dat de boot water lekt en besluiten dat we uit het water gaan. Dit doen we in Radazul, iets zuidelijker, waar we nu dus al weer een week op de kant staan. Er zat een kleine lekkage in het roerlager, welke Jeroen opnieuw vastlijmt, maar nu met flexibele kit in plaats van met epoxy. Dan blijkt ook de schroefasafdichting te lekken en dit veroorzaakt meer problemen. Er is zo een nieuwe afdichting besteld en die is er ook zo, maar om deze te kunnen plaatsen moet de schroefas eruit. Deze zit dus super vast, je kan er bijna niet bij, dus het ene stuk na het andere stuk gereedschap wordt uit de kast gehaald tot aan de hydraulische vijzel toe, maar het wil niet helpen. We zijn nu na dagen zover dat morgen de motor met een hef-systeem omhoog gaat, er een luikje in het schot achter de tv. Wordt gezaagd en dan moet het lukken hopen we. Wat balen we dus. Ondertussen dat Jeroen aan het klussen is ga ik met de kinderen naar de speeltuin, of het strand wat hier prachtig is, maar al een week op 4 meter hoog wonen begint nu toch echt te vervelen en irritant te worden. Ach ja, we doen er niets aan, dus we maken er maar het beste van. Maar het belangrijkste, de reden dat we naar Tenerife zijn gevaren zou ik bijna vergeten: ons bezoek aan het Loroparque. Zondag een week geleden gingen we in alle vroegte samen met Roos, Mathieu, Fien en Max van de Watlzing Mathilda met de auto op pad. Het is maar een half uurtje rijden, maar we hadden een auto voor de hele week gehuurd omdat er veel geklust moest worden en we voedsel in moesten slaan voor de oversteek naar de Kaap Verden en daarna de Atlantische oceaan. Maar dat is natuurlijk weer een ander verhaal. Het belangrijkste in het park was natuurlijk de orka-show waarbij we gingen kijken hoe het met Morgan (je weet wel die orka die in Nederland voor zoveel ophef heeft gezorgd) was. Nou, het ging heel goed met haar, of is het een hem. De show was geweldig en zeer verfrissend, vooral voor Djerie die met Mathieu en Fien vooraan zat en helemaal natgespetterd was. Ook wij waren wat nat geworden en Pjotr vond de show heel mooi, maar de orka was wel heel stout zei hij. Ook nog een dolfijnenshow gezien, zeeleeuwen, pinguins, enz. Het was echt een geweldige dag en hoewel het best een kostbaar dagje is geweest was dit het zeker waard. Op het einde nog een allerlaatste keer naar de orka-show en toen moe maar zeer voldaan terug naar huis waar Djerie en Fien nog dagen in een orka-tshirt en Loroparque pet hebben rondgelopen, het leek wel een promotieteam.

20121122-154621.jpg

20121122-154632.jpg

20121122-154645.jpg

20121122-154708.jpg

20121122-154725.jpg

20121122-154736.jpg

<;

Aangezien we toch op een onderdeel moesten wachten voor de motor nog een dagje naar de Teide gegaan, dat is de hoogste berg van Spanje. Ook dit was geweldig. Tenerife is en blijft een prachtig eiland, de vorige keer waren we er ook heel enthousiast over en dat zijn we nu weer. Vergeet ik bijna te melden dat we nog naar de pyramides van Qiumar zijn geweest, tenminste, de vrouwen met kinderen, terwijl de mannen aan het klussen waren. Hier hoorden we van alles over Thor Heyerdaal, die met een vlot de Atlantische oceaan overstak. Een zeer inspirerend museum, vooral ook omdat wij ons op deze oversteek aan het voorbereiden zijn. Je zou gaan denken als hij met een vlot van papyrus-riet die plas over kan steken, wat zitten wij dan te zeuren over een lekke schroefas-lager? Tja en verder eigenlijk geen bijzonderheden, de volgende keer vast meer over onze schroefas.

20121123-141140.jpg

20121123-141204.jpg

20121123-141241.jpg

20121123-141259.jpg

20121123-141318.jpg

20121123-141220.jpg

20121123-141343.jpg

Zeemuis aan de Blog

20121122-114202.jpg

Zo eindelijk, ook Zeemuis gaat bloggen. Stuurden we eerst elke maand een zeebrief naar familie en vrienden, nu gaan we in blog-vorm verder. Voor ons makkelijker om actuele informatie en belevenissen door te geven en voor degenen die onze zeebrief al beu waren, die kijken gewoon niet naar deze blog.
Maar laten we even bij het begin beginnen. We zijn op dit moment vertrokken voor een reis om de wereld met onze zeilboot Zeemuis. We dat zijn Jeroen (41), Doesjka (41), Djerie(12) en Pjotr (3) van Stratum en ons hondje Drop. We zijn vertrokken in juni 2012 vanuit onze woonplaats Lith in Noord-Brabant en via Antwerpen waar de masten zijn gezet zijn we naar het zuiden gezakt. België, Frankrijk, Spanje, Portugal tot aan de Algarve, toen naar Marokko en zo naar de Canarische eilanden waar we nu dus zijn en waar dit blogverhaal start.
Nou ik zou zeggen heel veel leesplezier, op- of aanmerkingen horen we graag en als je nog meer wilt lezen, neem dan een gratis abonnement op het digitale tijdschrift Zilt Magazine, want daar publiceren we ook regelmatig in, samen met een bijpassende filmimpressie.

Zeebrief 4

Zeebrief 4, 24 oktober 2012

Zo, daar is hij dan weer, onze nieuwste zeebrief en ditmaal hebben we er echt een heel eind opzitten, want we zijn nu namelijk op de Canarische eilanden. De vorige mailbrief eindigde in Cascais in Portugal, vanwaar we in redelijk tempo door wilden varen naar de Algarve.

Nou dat hebben we dus gedaan. Vanuit Cascais voeren we via Sines, naar Baleeira en toen naar Alvor. Dit is een heel leuk gezellig plaatsje in een soort waddengebied, waar onze buurtjes uit Lith ieder jaar overwinteren, dus daar moesten we natuurlijk wel even naar toe. Als het eb is lijkt het van een afstandje net of de boot in een weiland ligt, er blijft dan namelijk nog maar een hele smalle ondiepe geul achter waar je net in kan liggen, terwijl het met vloed een breed water lijkt.

 

 

 

 

 

 

Vanuit Alvor gaan we naar de laatste plaats in Portugal, namelijk Culatra. Dit is een plaatsje waar de tijd echt stil heeft gestaan. Ook dit bevindt zich in een waddengebied, vlakbij Faro en bestaat uit een paar smalle zandstraatjes met kleine huisjes, enkele restaurantjes, schooltje en twee kleine supermarktjes. Pas sinds 2008 is er riolering en electriciteit, niet te geloven. Het is echt een beetje een achtergesteld gebied vanuit de regering gezien en om het goed te maken hebben ze op de kade een gratis wifi-plaats voor de jeugd gebouwd. Hier maken wij natuurlijk ook gebruik van.

De bevolking zoekt allemaal naar kleine witte schelpen op het strand, in de modder, die als een soort mosselen gekookt worden. Ook wij gaan die zoeken en eten er heerlijk van. Net als trouwens van de zeebaars die ik onderweg naar dit dorpje vang. Guido en Gerdie (een echtpaar van 66/55 jaar) maken hem op de bbq klaar en samen hebben we er een heerlijk maaltje van. Culatra heeft ook een prachtig strand en aangezien er weer meer Nederlandse boten met kinderen liggen hebben we hier weer heerlijke middagen.
Ondertussen heeft Jeroen een deal gemaakt met Guido en Gerdie: zij hebben aan boord een spinnaker (heel groot zeil) die ze niet durven te zetten omdat ze het te groot vinden en wij hebben natuurlijk onze oude windvaan nog die het niet deed op onze boot. De deal is dat Jeroen bij hun de windvaan monteert en hem ook helemaal nakijkt wat er niet klopt en dan krijgen wij de spinnaker. Het kost Jeroen wel wat dagen werk om alles voor elkaar te krijgen, maar wij zijn nu de eigenaren van een enorm lapje stof waar we met lichte wind van achteren ook mee kunnen varen en eerst moesten we dan telkens de motor aan doen.

En dan, de vooruitzichten voor de komende week geven weinig wind, maar dat hebben we al een hele tijd, dus besluiten we de boot klaar te maken om naar Marokko te gaan, ongeveer 2 dagen doorvaren. We starten met een beetje wind, die echter helemaal gaat liggen, wat erop neerkomt dat we bijna het hele eind moeten motoren. Onderweg komen we zelfs geen walvissen of dolfijnen tegen en vangen geen enkele vis, dus een zeer saai overtochtje. Het enige leuke is een klein vogeltje wat even op bezoek komt en een stukje meevaart en de mugjes uit een spinneweb wat onder het zonnepaneel zit opeet. Het beestje lijkt wel tam, want het gaat gewoon op Djerie’s en Jeroens hoofd zitten en is totaal niet bang.

Na zo’n 36 uur varen komen we in Rabat aan, waar we door een pilotbootje de haven in geleid worden, maar eerst nog via een riviertje naar de douane.

Daar komt Wolf, een grote Duitse herder aan boord, die de boot nakijkt op drugs. Drop moet ondertussen van boord, want de baas van Wolf vertrouwt zijn hond niet en het enige waar Wolf echt belangstelling voor heeft is de kattenbak van Drop want die ruikt naar zo’n overtochtje natuurlijk heerlijk!
Later horen we van andere Nederlands boten dat Wolf bij hun in de douche geplast heeft! In Rabat lijkt het wel een verzamelplaats van Nederlandse schepen met kinderen te zijn, want na een dag lopen er 15 kinderen rond over de steigers. Je ligt hier echt in een heel afgezonderd gebied, wat een groot contrast vormt met de stad Salem die tegen de haven ligt. Hier genieten we van de Medina, de oude stadskern met zijn vele winkeltjes en de echte Marokkaanse sfeer waar wij dol op zijn. Heerlijk struinen, eten voor bijna niets in kleine restaurantjes (waar echter soms de kakkerlakken langs de tafel lopen) en het Westerse even helemaal achter je laten. We gaan ook nog naar de stad Rabat, aan de overkant van de rivier, alleen vinden we deze Medina iets te toeristisch. Zouden we in Nederland terugkomen voor Carnaval dan hadden we hier een prachtige jurk gekocht voor Djerie, maar dat hebben we nu toch maar niet gedaan.

Wij hebben hier weer genoten, net als de vorige reis toen we onverwacht in Cassablanca stranden, maar na een weekje was het ook wel weer genoeg en vertrokken we richting de Canarische eilanden voor een tocht van 4 dagen. We hadden in de weerkaarten al gezien dat we onderweg wel wat wind zouden krijgen, maximal 25 knopen, maar na al die rustige overtochtjes waren we hier ook wel blij mee. We voeren op met de Impact van Gerdie en Guido en de Mobilae een Catamaran. De eerste dag was het heerlijk zeilen en hadden we zelfs even de spinnaker op, dag twee ging ook nog goed, maar toen kwam er een harde wind opzetten en belanden we in een kleine storm, met naar we later hoorden zeker 35 knopen wind. Nou dit hebben we geweten! De deining bouwde heel snel op en we kregen kruiszeeen, waarbij de golven dus van alle kanten komen. Af en toe leek de boot wel een surfplank, zoals hij van de golven af denderde.
De hele nacht heeft Jeroen met de hand gestuurd en regelmatig kregen we grote brekers in de boot en Jeroen en ik waren dus drijf nat. De kinderen lagen samen in de wachtkooi te slapen, dat wil zeggen dat Pjotr lag te slapen maar die hield met zijn getrappel de hele tijd Djerie wakker. Pjotr heeft van deze hele storm eigenlijk niet veel gemerkt, want buiten was het een hel, maar binnen viel het eigenlijk wel mee, al lag er wel het een en ander op de grond wat niet goed vast had gezeten. De hele nacht probeerden Jeroen en ik elkaar een beetje wakker te houden, want we waren bekaf omdat we al meer dan 24 uur op waren, tot plotseling Jeroen zag dat het bootje van Djerie in de gangboord tegen de railing hing. Dit was dus losgekomen door al het geweld en we waren het bijna kwijt geweest. Maar alles is uiteindelijk toch goedgekomen, alleen de netten rondom de boot zijn wat beschadigd en het bootje van Djerie heeft een deuk opgelopen. Rond elf uur ‘s morgens nam Djerie even het roer over, zodat Jeroen buiten op de bank een dutje kon doen en ik even naar binnen kon naar Pjotr. Djerie heeft talent voor sturen en dat was echt heel fijn voor ons. Net voor Lanzarote kwamen we de Impact weer tegen en de Mobilae had de nacht al in Graciosa doorgebracht. Zo’n Catamaran gaat dus echt veel sneller en zij hadden nog minder last van de storm gehad als wij, al hadden ze net als de Impact door de vermoeidheid wel last gehad van allerlei hallucinaties (roofvogels die uit het water verschenen en stemmen die ze hoorden)

Nou, dit was het tochtje dus wel, maar toen waren we eindelijk op de Canarische eilanden. Met z’n achten hebben we afgelopen zondag het eiland met een busje verkend en het is een facinerend eiland met al zijn vulkanen, maar wel heel sober. Ik was er zelf twee keer geweest (een keer met mijn moeder en een keer tijdens onze vorige reis) en dan is het grappig dat sommige dingen al jaren hetzelfde zijn, al is het eiland wel aan het verpauperen, wat wel weer door de crisis zal komen. Na dit dagje uit hebben we nog heerlijk gebbq op het strandje bij de boten en een kampvuurtje gestookt. Wat is het leven toch geweldig!


We liggen hier voor de Lidl en de Ikea, dus wat wil je nog meer. Morgen gaan we verder naar Fuerte Ventura en hopen verder te kunnen naar Tenerife, maar op dit moment geven ze alleen maar tegenwind aan en na het weekend komt er weer harde wind aanzetten. We zien het wel, nog een maandje zullen we hier zijn en dan verder naar de Kaapverden, wat een nog langere overtocht wordt. Hopenlijk komen we dan eindelijk walvissen tegen en vangen we weer eens wat, al hebben we de laatste overtocht wel 3 schildpadden zien zwemmen en lag er in het gangboord een klein vliegend visje.

Nou, dat was het denk ik wel weer zo’n beetje, het volgende artikel is weer naar de Zilt en komt in Zilt 80 te staan, dat gaat over alle klussen die we vooral in Spaanje en Portugal hebben gedaan.

Heel veel groetjes van de Zeemuisjes: Jeroen, Doesjka, Djerie en Pjotr.