Monthly Archives:

Valse start

Woensdag 28 november, ik word s’nachts wakkeren de wind giert door het tuig van de boot. Ik besef dat we vandaag gepland hebben om te gaan, maar de twijfel schiet naar mijn keel. Alles in mij zegt niet doen, maar we liggen al weer 11 dagen in een erg dure haven en de weersvoorspellingen zeggen dat het echt vandaag beter zal worden. We liggen met nog 3 andere Nederlandse vertrekkers klaar voor de sprong naar de Kaap Verden en samen hebben we alles bekeken. Alles is ge- wikt en gewogen en ondanks dat ik steeds het gevoel heb dat het nog niet helmaal klopt is de knoop door gehakt en is er besloten dat we vandaag zullen gaan.

Bij het ontbijt neemt de wind al aardig af en ebben de negatieve gevoelens weg. We regelen de laatste dingen en tanken de boot vol met water en diesel. En dan gooien we los.
Doesjka gaat filmen en vraagt of ik er zin in heb maar het antwoord is resoluut NEE. Wat voor zeil zullen we voeren? Doet de Windpilot het nu wel goed? Is de boot echt helemaal in top conditie of komen we weer achter ernstige gebreken? Dit zijn de dingen die door mijn hoofd schieten. Ik wimpel het weg en bestempel het als vertrekkers angst.

We rollen de Genua uit en beginnen de benen te strekken. In eerste instantie lopen we redelijk weg en in de luwte van het eiland is het heerlijk zeilen. Na een uurtje kan de Genua in de boom en zijn we er klaar voor om dit nog 800 mijl vol te houden. De andere boten zetten wel veel meer zeil en lopen dus ook snel weg van ons. Maar ervaring leert dat behouden varen loont dus blijven we rustig onze koerslijn volgen. De sfeer is goed en we hebben er zin in. Dan komen de eerste teken, de Sailaway, een van de mede zeilers komt op de marifoon met de vraag of we ook zo aan het slingeren zijn, maar het antwoord is nee, we dachten dat het kwam door de grote verschillen van de boten, maar we lagen een mijl of 2 achter hun en na dat afstand verschil te hebben overbrugt begrepen we wat ze bedoelden. Een smerige kruiszee nam ons stevig onderhanden. De winddruk vies tegen en die combinatie zorgde er voor dat onze Windpilot de boot niet goed onder controle kon houden. Nog even aangekeken en wat correcties gedaan maar de nacht viel al in. Zeeziekte komt om de hoek kijken. We bespraken snel de mogelijkheden en namen het besluit om bakzeil te halen en uit te wijken naar El Heirro het laatste en meest zuidwestelijke eiland van de Canarische eilanden. In het zuidelijkste puntje ligt het stadje Puerto De La Restinga. Nog 30 mijl te gaan dus 5 uur varen. We verleggen onze koers naar het westen en gijpen de Genua. Muis vindt het fijn en begint spontaan 6 tot 7 knopen te lopen. Motor een beetje bij om wat meer stuurdruk te hebben zodat we met de elektrische stuurautomaat kunnen varen en direct komt de rust al terug in de boot. Maar na enkele uren komen we onder La Gomera uit en krijgen we de volle deining over ons heen, golven van 5 meter zijn niet uitzonderlijk en door het tunnel effect tussen de eilanden wordt de windkracht stevig aangewakkerd. Muis gaat door het dolle heen en schiet naar de 9 knopen. Ze blijft goed bestuurbaar, maar de stuurautomaat is het daar toch niet mee eens en gooit de handdoek in de ring en schuift haar taak in mijn schoot. Het is volle maan en de zee is wild maar ook wel mooi. Jammer dat Doesjka haar maaginhoud meerdere malen wil bestuderen, Pjotr in de wachtkooi met buikpijn ligt te slapen, Djerie zich verre van comfortabel voelt en zich afvraagt of ze nog wel verder wil, terwijl Drop probeert via mijn broekspijpen op mijn schoot te kruipen en ik de ene naar de andere golf over me heen krijg.

Om 12 uur varen we net onder het eiland en neemt de deining af, ons zeilmeisje neemt het roer over en Doesjka en ik vechten nog even met de Genua om die opgerold te krijgen maar gelukkig winnen we weer. In de luwte van de haven voel ik hoe moe ik ben en heb moeite om nog te denken. We trekken de Spiboom snel tegen de Voorstag en hangen wat Willen op. We gooien de boot tegen een veel te gammele steiger aan maar met wat kunst en vliegwerk moet dat wel kunnen vinden wij. Maar er komen al mensen aan en we moeten tegen de loswal, Doesjka zegt snel dat ik niet moet tegenwerken maar gewoon moet doen en dat is maar goed ook want ik kook van binnen. 10 minuten later liggen we weer vast en zit ik achter de miesoep. Pjotr is wakker en kletst weer ronduit. We zijn totaal uitgeput en ik sluit mijn ogen en val in slaap. Als ik wakker word lig ik in mijn bed en weet niet hoe ik daar gekomen ben maar het is nog donker en ik besef alleen dat we weer veilig zijn en slaap rustig door. Morgen kijken we weer verder denk ik nog.

We gaan er voor

Hallo allemaal aanstaande woensdag gaan we vertrekken voor de ruim 800 mijl naar de Kaap Verden voor de niet nautische mensen onder ons is dat toch ruim 1450 Km. Dat gaan we in een dag of zeven doen. Met deze mail testen we tevens even vlug of we de blog onderweg ook bij kunnen houden. We mailen dan via onze zender naar een e-mail adres wat direct gekoppeld zit aan onze blog en jullie zo van info kan voorzien.

Ezeltje rijden

Maandag 19 november.

Al vanaf Portugal hebben we Djerie beloofd dat ze weer een keer mag paardrijden, maar een manege is telkens te ver van de haven, dus het is er nog steeds niet van gekomen. Nee, in La Gomera gaan we zeker paardrijden, maar nu heb ik het dus nagevraagd en blijken ze hier helemaal geen paarden te hebben. De enige manege die paarden had is er enkele jaren geleden mee gestopt, na een of ander ernstig motorongeval en nu kan je hier op het eiland dus alleen maar ezelrijden. Dat was niet echt de bedoeling natuurlijk, maar ja we besluiten toch een auto te huren en naar de ezeltjes te gaan. Zo kunnen we ook meteen het eiland bekijken en maken we er een gezellig dagje van.

20121122-153033.jpg

Vanuit San Sebastian rijden we naar het noorden en zoals we nog van de vorige keer dat we hier waren wisten; het eiland is echt prachtig, veel mooier dan de andere eilanden en echt heel erg groen. Later horen we dat dit vooral komt doordat het de afgelopen 3 weken veel geregend heeft, maar het eiland heeft echt ontzettend veel bergruggen en diepe spelonken. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Tenerife is de hoofdweg hier slechts een smalle tweebaansweg en alles ziet er heel vriendelijk uit. De natuur en de bebouwing klopt samen, de huizen zijn niet storend. Je ziet hier veel woningen in koloniale stijl met mooie houten balkons. Ook geen grote winkelcentra enzo, alles is heel lieflijk en de natuur echt prachtig. Na een tijdje rijden komen we in een dal uit waar de ezeltjes zijn bij een voor oorsprong duits echtpaar, wat hier al een tien jaren woont. Ze hebben ook nog enkele grote varkens, van wie er een ontsnapt is op het moment dat wij aankomen. Echt een kolossaal beest van driehonderd kilo wat daar dus een beetje rondsjokt, nou daar hadden we het niet zo op, maar voor hun was het gewoon een kindje. Verder hadden ze nog twee struisvogels en een schaap, maar wij kwamen voor de ezeltjes. Die moesten eerst nog geborsteld worden, het kleinste ezeltje voor Pjotr kreeg een zadeltje en Djerie stapte zo op haar ezel. Met Brigitte de eigenaresse hebben we zo een tocht gemaakt van ruim twee uur door het dal. Een prachtige tocht, wel wat lang voor ons ( twee uur met zo’n ezel sjouwen die eigenlijk doet wat hij zelf wil ) en voor Pjotr was het ook aan de lange kant want die kreeg zere billen, maar de kids hebben genoten. Iets heel anders dan paard rijden, maar een goed alternatief. Na dit hele avontuur was het al ver in de middag en zijn we met de auto nog de rest van het eiland gaan bekijken. Een geweldig dagje.

20121122-153248.jpg

20121122-153236.jpg

20121122-153405.jpg

20121122-153419.jpg

20121122-153300.jpg

Op weg naar La Gomera

He he, we liggen weer in het water en zijn in twee dagen naar La Gomera gevaren. De eerste dag was ontzettend saai, geen wind dus 5 uur motoren naar San Miguel. Daar net in de schemer de haven in gekomen en de dag erop weer verder naar San Sebastiaan. Nou dit hebben we weer geweten. Het bekende tunnel-effect, oftewel venturie-effect van de wind tussen de eilanden gaf ons weer eens 40 knopen wind, of in ieder geval in de buurt ervan, met huizenhoge golven. Dat was dus weer een hoop gespetter en nat worden in de kuip. De hele tijd Pjotr op schoot gehad, die weer wat zeeziek werd, al was dat heel lang geleden. En maar liedjes zingen, dan ging het wel, tot hij heerlijk in slaap viel, niet te geloven met al dat geschommel. Drop zat aan de andere kant op schoot in een hoekje gepropt, die vond het ook maar niets. Djerie ging in het begin helemaal uit haar dak, die houdt wel van al dat geschommel, maar na een uurtje of 2 was het wel genoeg, maar ja ben je pas op de helft. Maar het gave van de overtocht wat al weer heel wat goed maakte was dat we drie, we denken kleine zwaardwalvissen, hebben gezien vlakbij de boot. Die beesten gingen echt helemaal uit hun dak in de golven! Wat een geweldige beesten zwemmen er toch rond in de oceaan. ‘s Middags waren we om half 4 in de haven en waren allemaal bekaf, behalve Pjotr natuurlijk, want die had wel 2 uur liggen slapen. Nog even naar de kant om de twee kleinste kindjes (Drop en Pjotr) uit te laten en toen pannenkoeken bakken, want dat blijft toch altijd een klein feestje en dat hadden de kinderen wel verdiend en wij trouwens ook. Toen vroeg naar bed en vandaag eindelijk de boot opruimen, want dat was er nog niet van gekomen sinds we weer in het water lagen en wat wordt de boot vies van zo’n werkterrein. Ook de wasmachine staat na twee weken weer volop te draaien. Iedereen doet vandaag lekker z’n ding, dus we zijn echt zondag aan het vieren.

20121122-150618.jpg

20121122-150630.jpg

20121122-150840.jpg

Vertrek vanuit Arrecife op Lanzarote

20121123-140908.jpg

Van Arrecife op Lanzarote varen we naar Fuerta Ventura, naar het plaatsje Grand Trabaja. Dit is een verrassend mooi plaatsje, heel netjes met een mooie boulevard en speeltuin op het strand. Ons idee is om hier enkle dagen te blijven, maar er komen allerlei waarschuwingen voor zeer harde wind over een paar dagen en dus moeten we een keuze maken: of we blijven hier nog een weekje liggen of varen de volgende dagen via Gran Canaria naar Tenerife, waar we heel graag naar het Loroparque willen. Daarna willen we nog naar La Gomera en dan over naar de Kaap Verden. Tja het lijkt als je 3 jaar weggaat dat je tijd genoeg hebt, maar ook onze planning is strak en we besluiten dus door te gaan. Via Puerto de Morre Jable, waar we samen met de Waltzing Mathilda en de Acapella een spontane steigerbbq houden, varen we naar Las Palmas.

20121122-154019.jpg

20121122-154032.jpg

20121122-160854.jpg
Elk jaar komen hier veel boten bijeen die met de ARC samen de Atlantische oceaan oversteken, dus er begint al een gezellige drukte te heersen. Na een dagje voor anker te hebben gelegen gaan we de haven in, omdat het nu toch wel wat meer gaat waaien en we huren met bovengenoemde boten een auto waarmee we het eiland gaan verkennen. Een tip, als je de bergen opgaat, neem dan vooral regenkleding en warme truien mee, want het is daar gewoon 8 graden en dat waren we niet meer gewend! Deze dag hebben we veel regen gehad, waardoor er wel veel prachtige watervallen de bergen afkwamen. We hebben een heel stuk van Gran Canaria gezien en het eiland is echt prachtig. Na de droogte van Lanzarote en Fuerte Ventura is het schitterend al dat groen. Na deze mooie tocht nog even via de Ikea, de Decathlon en een wok-restaurant weer terug naar onze bootjes. Uiteindelijk valt het in de haven met de wind nog wel mee, maar op de ankerplaats gaat een boot van zijn anker af en sleurt dan een andere boot mee de keien op. De schade viel gelukkig wel mee, zo te zien, maar het zal je maar gebeuren. Gelukkig voelen wij ons sinds we een nieuw anker hebben (Rocna 40) heel erg veilig.

Na enkele dagen vertrekken we naar Santa Cruz op Tenerife. Onderweg zien we nog enkele walvissen water omhoog spuiten en van eentje zien we ook een heel stuk rug met vin als hij onderduikt. We merken tijdens deze tocht dat de boot water lekt en besluiten dat we uit het water gaan. Dit doen we in Radazul, iets zuidelijker, waar we nu dus al weer een week op de kant staan. Er zat een kleine lekkage in het roerlager, welke Jeroen opnieuw vastlijmt, maar nu met flexibele kit in plaats van met epoxy. Dan blijkt ook de schroefasafdichting te lekken en dit veroorzaakt meer problemen. Er is zo een nieuwe afdichting besteld en die is er ook zo, maar om deze te kunnen plaatsen moet de schroefas eruit. Deze zit dus super vast, je kan er bijna niet bij, dus het ene stuk na het andere stuk gereedschap wordt uit de kast gehaald tot aan de hydraulische vijzel toe, maar het wil niet helpen. We zijn nu na dagen zover dat morgen de motor met een hef-systeem omhoog gaat, er een luikje in het schot achter de tv. Wordt gezaagd en dan moet het lukken hopen we. Wat balen we dus. Ondertussen dat Jeroen aan het klussen is ga ik met de kinderen naar de speeltuin, of het strand wat hier prachtig is, maar al een week op 4 meter hoog wonen begint nu toch echt te vervelen en irritant te worden. Ach ja, we doen er niets aan, dus we maken er maar het beste van. Maar het belangrijkste, de reden dat we naar Tenerife zijn gevaren zou ik bijna vergeten: ons bezoek aan het Loroparque. Zondag een week geleden gingen we in alle vroegte samen met Roos, Mathieu, Fien en Max van de Watlzing Mathilda met de auto op pad. Het is maar een half uurtje rijden, maar we hadden een auto voor de hele week gehuurd omdat er veel geklust moest worden en we voedsel in moesten slaan voor de oversteek naar de Kaap Verden en daarna de Atlantische oceaan. Maar dat is natuurlijk weer een ander verhaal. Het belangrijkste in het park was natuurlijk de orka-show waarbij we gingen kijken hoe het met Morgan (je weet wel die orka die in Nederland voor zoveel ophef heeft gezorgd) was. Nou, het ging heel goed met haar, of is het een hem. De show was geweldig en zeer verfrissend, vooral voor Djerie die met Mathieu en Fien vooraan zat en helemaal natgespetterd was. Ook wij waren wat nat geworden en Pjotr vond de show heel mooi, maar de orka was wel heel stout zei hij. Ook nog een dolfijnenshow gezien, zeeleeuwen, pinguins, enz. Het was echt een geweldige dag en hoewel het best een kostbaar dagje is geweest was dit het zeker waard. Op het einde nog een allerlaatste keer naar de orka-show en toen moe maar zeer voldaan terug naar huis waar Djerie en Fien nog dagen in een orka-tshirt en Loroparque pet hebben rondgelopen, het leek wel een promotieteam.

20121122-154621.jpg

20121122-154632.jpg

20121122-154645.jpg

20121122-154708.jpg

20121122-154725.jpg

20121122-154736.jpg

<;

Aangezien we toch op een onderdeel moesten wachten voor de motor nog een dagje naar de Teide gegaan, dat is de hoogste berg van Spanje. Ook dit was geweldig. Tenerife is en blijft een prachtig eiland, de vorige keer waren we er ook heel enthousiast over en dat zijn we nu weer. Vergeet ik bijna te melden dat we nog naar de pyramides van Qiumar zijn geweest, tenminste, de vrouwen met kinderen, terwijl de mannen aan het klussen waren. Hier hoorden we van alles over Thor Heyerdaal, die met een vlot de Atlantische oceaan overstak. Een zeer inspirerend museum, vooral ook omdat wij ons op deze oversteek aan het voorbereiden zijn. Je zou gaan denken als hij met een vlot van papyrus-riet die plas over kan steken, wat zitten wij dan te zeuren over een lekke schroefas-lager? Tja en verder eigenlijk geen bijzonderheden, de volgende keer vast meer over onze schroefas.

20121123-141140.jpg

20121123-141204.jpg

20121123-141241.jpg

20121123-141259.jpg

20121123-141318.jpg

20121123-141220.jpg

20121123-141343.jpg

Zeemuis aan de Blog

20121122-114202.jpg

Zo eindelijk, ook Zeemuis gaat bloggen. Stuurden we eerst elke maand een zeebrief naar familie en vrienden, nu gaan we in blog-vorm verder. Voor ons makkelijker om actuele informatie en belevenissen door te geven en voor degenen die onze zeebrief al beu waren, die kijken gewoon niet naar deze blog.
Maar laten we even bij het begin beginnen. We zijn op dit moment vertrokken voor een reis om de wereld met onze zeilboot Zeemuis. We dat zijn Jeroen (41), Doesjka (41), Djerie(12) en Pjotr (3) van Stratum en ons hondje Drop. We zijn vertrokken in juni 2012 vanuit onze woonplaats Lith in Noord-Brabant en via Antwerpen waar de masten zijn gezet zijn we naar het zuiden gezakt. België, Frankrijk, Spanje, Portugal tot aan de Algarve, toen naar Marokko en zo naar de Canarische eilanden waar we nu dus zijn en waar dit blogverhaal start.
Nou ik zou zeggen heel veel leesplezier, op- of aanmerkingen horen we graag en als je nog meer wilt lezen, neem dan een gratis abonnement op het digitale tijdschrift Zilt Magazine, want daar publiceren we ook regelmatig in, samen met een bijpassende filmimpressie.

Zeebrief 4

Zeebrief 4, 24 oktober 2012

Zo, daar is hij dan weer, onze nieuwste zeebrief en ditmaal hebben we er echt een heel eind opzitten, want we zijn nu namelijk op de Canarische eilanden. De vorige mailbrief eindigde in Cascais in Portugal, vanwaar we in redelijk tempo door wilden varen naar de Algarve.

Nou dat hebben we dus gedaan. Vanuit Cascais voeren we via Sines, naar Baleeira en toen naar Alvor. Dit is een heel leuk gezellig plaatsje in een soort waddengebied, waar onze buurtjes uit Lith ieder jaar overwinteren, dus daar moesten we natuurlijk wel even naar toe. Als het eb is lijkt het van een afstandje net of de boot in een weiland ligt, er blijft dan namelijk nog maar een hele smalle ondiepe geul achter waar je net in kan liggen, terwijl het met vloed een breed water lijkt.

 

 

 

 

 

 

Vanuit Alvor gaan we naar de laatste plaats in Portugal, namelijk Culatra. Dit is een plaatsje waar de tijd echt stil heeft gestaan. Ook dit bevindt zich in een waddengebied, vlakbij Faro en bestaat uit een paar smalle zandstraatjes met kleine huisjes, enkele restaurantjes, schooltje en twee kleine supermarktjes. Pas sinds 2008 is er riolering en electriciteit, niet te geloven. Het is echt een beetje een achtergesteld gebied vanuit de regering gezien en om het goed te maken hebben ze op de kade een gratis wifi-plaats voor de jeugd gebouwd. Hier maken wij natuurlijk ook gebruik van.

De bevolking zoekt allemaal naar kleine witte schelpen op het strand, in de modder, die als een soort mosselen gekookt worden. Ook wij gaan die zoeken en eten er heerlijk van. Net als trouwens van de zeebaars die ik onderweg naar dit dorpje vang. Guido en Gerdie (een echtpaar van 66/55 jaar) maken hem op de bbq klaar en samen hebben we er een heerlijk maaltje van. Culatra heeft ook een prachtig strand en aangezien er weer meer Nederlandse boten met kinderen liggen hebben we hier weer heerlijke middagen.
Ondertussen heeft Jeroen een deal gemaakt met Guido en Gerdie: zij hebben aan boord een spinnaker (heel groot zeil) die ze niet durven te zetten omdat ze het te groot vinden en wij hebben natuurlijk onze oude windvaan nog die het niet deed op onze boot. De deal is dat Jeroen bij hun de windvaan monteert en hem ook helemaal nakijkt wat er niet klopt en dan krijgen wij de spinnaker. Het kost Jeroen wel wat dagen werk om alles voor elkaar te krijgen, maar wij zijn nu de eigenaren van een enorm lapje stof waar we met lichte wind van achteren ook mee kunnen varen en eerst moesten we dan telkens de motor aan doen.

En dan, de vooruitzichten voor de komende week geven weinig wind, maar dat hebben we al een hele tijd, dus besluiten we de boot klaar te maken om naar Marokko te gaan, ongeveer 2 dagen doorvaren. We starten met een beetje wind, die echter helemaal gaat liggen, wat erop neerkomt dat we bijna het hele eind moeten motoren. Onderweg komen we zelfs geen walvissen of dolfijnen tegen en vangen geen enkele vis, dus een zeer saai overtochtje. Het enige leuke is een klein vogeltje wat even op bezoek komt en een stukje meevaart en de mugjes uit een spinneweb wat onder het zonnepaneel zit opeet. Het beestje lijkt wel tam, want het gaat gewoon op Djerie’s en Jeroens hoofd zitten en is totaal niet bang.

Na zo’n 36 uur varen komen we in Rabat aan, waar we door een pilotbootje de haven in geleid worden, maar eerst nog via een riviertje naar de douane.

Daar komt Wolf, een grote Duitse herder aan boord, die de boot nakijkt op drugs. Drop moet ondertussen van boord, want de baas van Wolf vertrouwt zijn hond niet en het enige waar Wolf echt belangstelling voor heeft is de kattenbak van Drop want die ruikt naar zo’n overtochtje natuurlijk heerlijk!
Later horen we van andere Nederlands boten dat Wolf bij hun in de douche geplast heeft! In Rabat lijkt het wel een verzamelplaats van Nederlandse schepen met kinderen te zijn, want na een dag lopen er 15 kinderen rond over de steigers. Je ligt hier echt in een heel afgezonderd gebied, wat een groot contrast vormt met de stad Salem die tegen de haven ligt. Hier genieten we van de Medina, de oude stadskern met zijn vele winkeltjes en de echte Marokkaanse sfeer waar wij dol op zijn. Heerlijk struinen, eten voor bijna niets in kleine restaurantjes (waar echter soms de kakkerlakken langs de tafel lopen) en het Westerse even helemaal achter je laten. We gaan ook nog naar de stad Rabat, aan de overkant van de rivier, alleen vinden we deze Medina iets te toeristisch. Zouden we in Nederland terugkomen voor Carnaval dan hadden we hier een prachtige jurk gekocht voor Djerie, maar dat hebben we nu toch maar niet gedaan.

Wij hebben hier weer genoten, net als de vorige reis toen we onverwacht in Cassablanca stranden, maar na een weekje was het ook wel weer genoeg en vertrokken we richting de Canarische eilanden voor een tocht van 4 dagen. We hadden in de weerkaarten al gezien dat we onderweg wel wat wind zouden krijgen, maximal 25 knopen, maar na al die rustige overtochtjes waren we hier ook wel blij mee. We voeren op met de Impact van Gerdie en Guido en de Mobilae een Catamaran. De eerste dag was het heerlijk zeilen en hadden we zelfs even de spinnaker op, dag twee ging ook nog goed, maar toen kwam er een harde wind opzetten en belanden we in een kleine storm, met naar we later hoorden zeker 35 knopen wind. Nou dit hebben we geweten! De deining bouwde heel snel op en we kregen kruiszeeen, waarbij de golven dus van alle kanten komen. Af en toe leek de boot wel een surfplank, zoals hij van de golven af denderde.
De hele nacht heeft Jeroen met de hand gestuurd en regelmatig kregen we grote brekers in de boot en Jeroen en ik waren dus drijf nat. De kinderen lagen samen in de wachtkooi te slapen, dat wil zeggen dat Pjotr lag te slapen maar die hield met zijn getrappel de hele tijd Djerie wakker. Pjotr heeft van deze hele storm eigenlijk niet veel gemerkt, want buiten was het een hel, maar binnen viel het eigenlijk wel mee, al lag er wel het een en ander op de grond wat niet goed vast had gezeten. De hele nacht probeerden Jeroen en ik elkaar een beetje wakker te houden, want we waren bekaf omdat we al meer dan 24 uur op waren, tot plotseling Jeroen zag dat het bootje van Djerie in de gangboord tegen de railing hing. Dit was dus losgekomen door al het geweld en we waren het bijna kwijt geweest. Maar alles is uiteindelijk toch goedgekomen, alleen de netten rondom de boot zijn wat beschadigd en het bootje van Djerie heeft een deuk opgelopen. Rond elf uur ‘s morgens nam Djerie even het roer over, zodat Jeroen buiten op de bank een dutje kon doen en ik even naar binnen kon naar Pjotr. Djerie heeft talent voor sturen en dat was echt heel fijn voor ons. Net voor Lanzarote kwamen we de Impact weer tegen en de Mobilae had de nacht al in Graciosa doorgebracht. Zo’n Catamaran gaat dus echt veel sneller en zij hadden nog minder last van de storm gehad als wij, al hadden ze net als de Impact door de vermoeidheid wel last gehad van allerlei hallucinaties (roofvogels die uit het water verschenen en stemmen die ze hoorden)

Nou, dit was het tochtje dus wel, maar toen waren we eindelijk op de Canarische eilanden. Met z’n achten hebben we afgelopen zondag het eiland met een busje verkend en het is een facinerend eiland met al zijn vulkanen, maar wel heel sober. Ik was er zelf twee keer geweest (een keer met mijn moeder en een keer tijdens onze vorige reis) en dan is het grappig dat sommige dingen al jaren hetzelfde zijn, al is het eiland wel aan het verpauperen, wat wel weer door de crisis zal komen. Na dit dagje uit hebben we nog heerlijk gebbq op het strandje bij de boten en een kampvuurtje gestookt. Wat is het leven toch geweldig!


We liggen hier voor de Lidl en de Ikea, dus wat wil je nog meer. Morgen gaan we verder naar Fuerte Ventura en hopen verder te kunnen naar Tenerife, maar op dit moment geven ze alleen maar tegenwind aan en na het weekend komt er weer harde wind aanzetten. We zien het wel, nog een maandje zullen we hier zijn en dan verder naar de Kaapverden, wat een nog langere overtocht wordt. Hopenlijk komen we dan eindelijk walvissen tegen en vangen we weer eens wat, al hebben we de laatste overtocht wel 3 schildpadden zien zwemmen en lag er in het gangboord een klein vliegend visje.

Nou, dat was het denk ik wel weer zo’n beetje, het volgende artikel is weer naar de Zilt en komt in Zilt 80 te staan, dat gaat over alle klussen die we vooral in Spaanje en Portugal hebben gedaan.

Heel veel groetjes van de Zeemuisjes: Jeroen, Doesjka, Djerie en Pjotr.

Zeebrief 3

Zeebrief 3, 23 september 2012

Hoi allemaal,
Weer eens tijd voor een berichtje van ons lijkt me zo. Net nog even de vorige zeebrief gelezen en dat is toch allemaal al weer heel lang geleden. Toen waren we net de golf van Biskaije overgestoken en aangekomen in Spanje, terwijl we nu al weer geruime tijd in Portugal zijn. Maar laten we bij het begin beginnen.


De Spaanse kust heeft aan de Westkant heel veel natuurlijke inhammen, hier “Ria” genoemd, waar je de meest idyllische dorpjes en prachtige ankerplaatsen hebt. Vanuit La Coruna, waar ik de vorige mailbrief verstuurd heb, varen we naar Ria de Corme en ankeren in Laxe. Hier “genieten” we ’s avonds van een groot popconcert aan het strand, wat tot 4 uur duurt en waarvan de zanger nou niet echt een mooie stem heeft. Als Jeroen ’s ochtends door het dorp loopt om de hond uit te laten en brood te kopen krijgen we dan ook de neiging om ook eens even luidkeels door de straten te zingen.

Ook gaan Jeroen en Djerie hier snorkelen en Djerie ziet een rog onder haar zwemmen. Nog nooit iemand zo hard door een snorkel horen gillen! Even schrikken, maar later kan ze wel genieten van de vissen die ze ziet. Het water begint al wat lekkerder warm te worden om in te zwemmen, maar afhankelijk van de plaats waar we liggen is het soms nog zo koud dat we toch onze surfpakjes aan trekken.

Vanuit Corme gaan we naar Ria de Camarinas en hier blijkt in Mugia een haven met veel europees geld gebouwd te zijn, waar verder niets mee gedaan wordt en waar je dus gratis kan liggen. Nou daar zijn we natuurlijk dol op en hier liggen we dan ook met 8 andere Nederlandse en ook nog wat andere boten en hebben het reuze gezellig. We komen zelfs in de krant. Met de kinderen gaan we mosselen plukken als het eb is en lekker op het strand spelen en ’s avonds hebben we bij ons aan boord met 8 volwassenen en 8 kinderen een heerlijk mosselavondje, al zitten de kinderen aan de friet en knakworst.

Als voorafje krijgen we trouwens allemaal een toastje garnalen die de kinderen zelf gevangen, gekookt en gepeld hebben.

We reizen verder naar het zuiden naar Ria de Muros en doen daar het dorpje Muros en Portovin aan.
Sommige plaatsten herkennen we van onze vorige reis, maar ook veel plaatsen zijn of erg veranderd, of we herkennen het gewoon niet meer. We nemen hier de bus naar Santiago de Compastela, een bedevaartsoord.

We gaan hier met de “Sailaway” naartoe, een boot met 3 nederlandse meisjes erop in de leeftijd van 3-6 en 9 jaar. Als we zo’n uitstapje maken zien we dit ook als een schooldag en Djerie en de andere twee grootste meiden gaan hier later dan ook een werkstuk over maken. Wat ze echter vooral bij blijft is de rijstijl van de buschauffeur, echt lomp en hard, maar dat zullen we nog wel vaker meemaken vrees ik.

Dan varen we in een ruk door naar Bayona waar onze nieuwe windvaan ligt te wachten en waar we tevens een nieuw anker bestellen. Het anker wat we nu hebben is echt niet geschikt en we moeten nog drie jaar. Het voelt gewoon niet veilig aan als je weet dat hij met hardere wind al een paar keer uit de grond gekomen is en je dan ga je echt niet met gerust hart slapen of van boord. Nou het anker wat we nu hebben (voor de kenner een Rocna 40 kilo) is perfect en we hebben al weer heel wat harde wind gehad en hij houdt perfect.
Ook lijnt Jeroen hier met Miguel (een Zweed met wie we veel optrekken en die met zijn vrouw Elsy en twee honden ook in drie jaar de wereld rond willen) onze motor helemaal uit en dan blijven we alleen nog problemen met de opvoerpomp van de motor houden. Tja, alles gaat stuk als het zo intensief gebruikt wordt; koop een boot en werk je dood…..
Als we nog even naar het eiland Cies varen valt door deze kapotte opvoerpomp de motor uit en sleept Jeroen onze zeemuis met de bijboot de haven in. Een uitgebreider verslag hiervan komt in het magazine Zilt te staan, dus dat ga ik hier niet allemaal neerzetten, dat komt. We krijgen nu ook te horen dat ze onze artikelen gaan publiceren, samen met de filmpjes die Jeroen erbij maakt, dus daar zijn we best trots op. We moeten er wel aan wennen om wat vaker de camera aan te zetten en te fotograferen, maar dat komt goed.

Als de mannen zo aan het klussen zijn ga ik met de kinderen naar een manege waar Djerie op een Spaans paard kan rijden. Dit is een heel vurig beest en het is eerst allemaal heel spannend en wennen, maar ze geniet hier weer heel erg van. Ze krijgt instructies van een spaans meisje wat perfect engels praat, toch wat makkelijker dan spaans en mag ook springen en doet ook nog aan acrobatiek op een paard.

Met het engels praten gaat het trouwens heel goed, want Djerie gaat graag met Miguel en Elsy de honden uitlaten en ze blijven dan uren weg (nog even een ijsje eten enzo) en dan moet je wel.
Daarna is het tijd om naar Portugal te gaan, naar Pavoa de Varzim, waar Ingrid en Ton een weekje aan boord komen. Samen gaan we een dag naar Porto, waar Djerie en ik op excursie in een porthuis gaan. Het is de bedoeling om met Ton en Ingrid naar Lissabon te varen, maar de pomp is nog steeds stuk en we vinden het niet verantwoord om deze afstand zo te varen, we varen dus maar via Aveiro naar Figuera da Foz, waar we een auto huren en naar Lissabon rijden om de pomp op te halen.

Ondertussen hebben we wel een heerlijke zeildag gehad en een dag waarop we honderden dolfijnen hebben gezien, dus dat was prachtig.

Ook vangen we dan onze eerste vis, eindelijk na dagen al gevist te hebben, en die beland natuurlijk netjes in de pan, want wat je vangt dat eet je op. In Figuera da Foz heb je een prachtig strand en we vermaken ons prima, vooral ook door met een body-board van de golven af te surfen en het stadje te bekijken. Als de pomp gemaakt is moeten onze gasten al weer van boord en wij varen dan verder naar Nazare en Peniche waar we weer een aantal Nederlandse vrienden ontmoeten. Als we in de middag wat zitten te borrelen zien we enkele grienden redelijk dichtbij de boot spelen en prompt duikt Djerie het water in om met ze te zwemmen. Geweldig toch, maar de beesten zijn helaas al weg.
Daarna varen we naar Cascais, waar we met de trein samen met de Waltzing Mathilda (ook met twee kinderen van 6 en 8 jaar) naar Lissabon gaan en weer heel wat doen aan aardrijkskunde en geschiedenis.

Het waait hier weer eens hard en net als 9 jaar geleden varen we naar Seixal, dat is iets meer landinwaarts, waar de tijd echt stil is blijven staan. Het is hier precies hetzelfde als toen en we liggen weer voor een oude bacelhau (oftewel stokvis) drogerij met een oude scheepswerf en prachtige vervallen gebouwen. De foto’s spreken voor zich.

 

 

 

 

 

 

Tja en zo gaan we verder, in een paar dagen willen we in de Algarve zijn en vandaar naar Marocco, maar dat komt weer in de volgende zeebrief. Nou, jullie zijn weer op de hoogte van het wel en wee op ons scheepje, we hebben de afgelopen tijd veel geklust, maar ook heerlijk genoten en veel gezien. De tijd vliegt en de dagen zijn soms veel te kort. Het kost ook allemaal meer tijd dan thuis. Als we op anker liggen en bijvoorbeeld boodschappen willen doen moet je eerst met het kleine bootje naar de kant, daarna naar de supermarkt lopen, waar je je boodschappen bij elkaar moet zoeken en dan weer terug. Goed inslaan is zo bijna een dagtaak. Maar je hoort ons niet klagen, want bij jullie begint het nu al richting herfst te gaan en als we daar aan denken zijn we toch wel blij dat we hier nog steeds in korte broek en t-shirtjes rond kunnen lopen. Nee, wij vermaken ons best, vinden het leuk om al jullie positieve reacties op onze zeebrieven te krijgen, maar krijgen het helaas niet voor elkaar om iedereen persoonlijk terug te schrijven. Internetten lukt nog niet zoals we zouden willen, we moeten telkens naar een cafeetje of een haven, maar we doen ons best regelmatig online te zijn op skype en dan wat persoonlijk contact te maken.
Ik hoop dat jullie weer genieten van onze verhalen en foto’s, en aanstaande donderdag komt de eerst publicatie uit in het digitale tijdschrift zilt magazine waar je gratis een abonnement op kan afsluiten. Kijk op http://www.ziltmagazine.com/ of Google er even naar.

Heel veel groetjes van Doesjka, Jeroen, Djerie, Pjotr en Drop

Oja, dat moet ik nog even melden, onze zweedse vrienden zijn eigenlijk Spanjaarden en gisteren hebben we heerlijke paella gegeten! Verrukkelijk gewoon, met verse schelpdieren, inktvis, enz. ik weet nu ongeveer hoe ik het moet klaarmaken, evenals de aioli (soort knoflook saus) die je erbij eet, dus dat gaan we zelf ook eens proberen.

zeebrief 2

Zeebrief 2, 15 augustus 2012

Weer een maandje verder met reizen, de tijd vliegt, maar wij gaan niet zo heel snel vooruit. De afgelopen maand hebben we vooral moeten wachten op wind uit de goede richting, of lagen we met zeer harde wind in een haven stil. Voor ons niet zo erg omdat we toch genoeg te doen hebben en niet op een weekje hoeven te kijken, maar we kwamen veel vakantiegangers tegen die echt flink aan het balen waren. Nou, wij hebben ons goed vermaakt, zoals jullie in ons onderstaande reisverslag weer zullen lezen.
Vanuit Duinkerke waar we de vorige zeebrief gestuurd hebben voeren we naar Boulogne sur Mer. Tijdens onze vorige reis waren we hier ook al geweest, dus bekend terrein voor ons. Ook nu bekeken we weer de prachtige basiliek en het oude stadscentrum en ditmaal keek Pjotr zijn ogen uit bij de vismarkt waar ze onder andere krabben en kreeften verkochten. We hebben hier ook heerlijke scharretjes voor slechts 1 euro de kilo gehaald, dus dat was smullen. Jeroen en Djerie zijn samen naar een manege gegaan op de fiets en step;een ontzettend zware tocht, maar dat hadden ze er wel voor over. De volgende dag nog eens de berg beklommen, want nu kon Djerie mee doen met een paardrijles. De foto wijzen voor zich lijkt me.


Nadat we hier 5 dagen op wat rustiger weer hadden gewacht kwamen er een paar mooie zeil/motordagen aan, dus wilden we even flink gaan varen. Dit viel echter tegen, want onderweg brak het touwtje van de windvaan (hiermee stuurt de boot zichzelf door middel van de wind) en viel ook nog prompt de motor uit. Dit kwam door een vieze filter, maar was voor ons de reden om de koers te verleggen en naar Dieppe te gaan. Dieppe is een mooi oud stadje, waar ik met de kinderen heerlijk gewandeld heb langs oude huizen, kleine straatjes, speeltuintjes en een grote markt die er die dag was, terwijl Jeroen de hele dag geklust heeft. Je kan soms bacteriegroei in de diesel krijgen, dus daar waren we bang voor, maar het bleken gewoon spikkeltjes vuil te zijn die erin zaten. Met een pompje hebben we de diesel uren lang rondgedraaid en gefilterd en tot op de dag van vandaag hebben we geen last meer van vervuiling gehad.

 

 

 

 

 

 

 

De volgende dag naar Omonville-La-Rogue gevaren om hier op het juiste getij te wachten om langs de kanaaleilanden te varen. Hier staat namelijk een erg sterke stroming en als je die tegen hebt kom je nauwelijks vooruit. Toen we net Dieppe uitvoeren vroeg Djerie of we hier dolfijnen tegen konden komen. Ik zei dat ik dit nog niet verwachtte en nog geen kwartier later sprongen er twee grote dolfijnen, ik denk zelfs dat het grienden waren, op armlengte van de boot. Daarna kwamen ze nog eens omhoog en spoten toen lucht/water uit hun luchtgat omhoog. Djerie schrok zich rot, want dit gebeurde net achter haar. Geweldig, dit went nooit en hier ga je voor op reis! Zo kwamen we dus in Omonville, dit plaatsje was echt zo’n verrassinkje wat je onderweg tegenkomt. Heel idyllisch en Jeroen had al een huis aan het water gezien wat ook nog eens te koop stond en waar hij best zou kunnen wonen. Net voor we hier vertrokken hebben de kinderen nog even rond de boot gezwommen, want het water wordt nu toch al echt wat warmer.

Toen in een dag en nacht naar het eilandje Ouessant gevaren, waar we op Djerie’s verjaardag aankwamen, op een half uurtje nauwkeurig precies na acht jaar. Tijdens mijn wacht om 2 uur ’s ochtends heb ik wel een kwartier genoten van een groepje dolfijnen die als grijze torpedo’s op de boot af kwamen gezwommen, net voor de boeg omhoog sprongen en daarna weer van voren af aan begonnen, luid klakkend met hun bekken. Helaas was het niet te filmen, te donker.
Het eilandje Ouessant is echt een paradijsje voor wandelliefhebbers en dat hebben we dan ook veel gedaan. Onderweg stokbroodje kopen en een stukje brie, wat drinken, een picknickkleed en zakmes mee en na een flink eind wandelen langs een zeer grillige kust even lekker in het gras wat eten en dan nog enkele uurtjes verder lopen. Prachtig gewoon.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vanuit Ouessant wilden we de oversteek naar Spanje gaan maken, maar door een hevige deining en daardoor een nacht weinig slapen zijn we toch nog naar Camaret gevaren. Hier kwamen we enkele Nederlandse boten tegen met kinderen die ook voor minstens een jaar aan het varen zijn, dus dat werd dolle pret samen. De kinderen vonden een grot aan het strand, speelden samen op een van de boten en hadden reuze pret. Ook nog naar Brest gevaren en toen was eindelijk dat kleine raampje in het weer waarmee we richting Spanje konden varen. De eerste dag konden we flink zeilen, al stond er wel een flinke zeegang. Dag twee was windstil en ’s nachts kwam er een wind opzetten die niet helemaal uit de juiste hoek kwam, waarbij de windvaan het weer eens af liet weten. De automatische piloot deed het ook niet met deze koers, dus heeft Jeroen uren achter elkaar staan te sturen. We gingen erg snel, maar door de combinatie wind, richting en snelheid kreeg ik de boot bijna niet op koers gehouden, dus was Jeroen de dupe. We besloten de koers wat te verleggen en zijn uiteindelijk naar Cudillero aan de Noord-Spaanse kust uitgeweken. De kustlijn is echt zeer grillig, met grote spelonken en in een zo’n spelonk is het dorpje Cudillero gebouwd. Het dorpje is echt Spaans, prachtige oude huizen, smalle straatjes en in het kleine haventje konden we gratis aan een ankerboei liggen. Daarna in de bakkende zon tapas aan boord eten en daarna rond de boot snorkelen en zwemmen. Heerlijk na drie dagen op zee. Een uitgebreid verslag van de oversteek heb ik naar de Zilt gestuurd en als ze het publiceren kunnen jullie het daar verder lezen.
Na Cudillero via Viveros naar La Coruna gevaren, het eigenlijke doel van de oversteek naar Spanje. Hier liggen we nu en de komende weken zullen we langzaam afzakken richting het Zuiden en Portugal. Nu gaan we een nieuwe windvaan bestellen (tijdens onze vorige reis hebben we dat ook gedaan, maar toen waren we het pas in de Canarische eilanden beu). Ook gaan we nog naar een nieuw anker zoeken, omdat de onze niet echt best is en de komende tijd gaan we alleen maar ankeren, lekker goedkoop en veel leuker dan in een jachthaven.

Nou, we horen, zien of schrijven elkaar wel weer,

Groetjes van alle zeemuisjes,

Jeroen, Doesjka, Djerie, Pjotr en Drop

zeebrief 1

juli 2012

Zeemuis zeebrief 1

Hier is hij dan, een maand nadat we ons afscheidsfeestje hebben gegeven en we van de meesten van jullie afscheid hebben genomen, volgt hier onze eerste zeebrief. Tja, wat hebben we de afgelopen maand zoal gedaan. Eerst heeft Jeroen in Lith nog een week heel hard aan de motor geklust: een nieuwe keerkoppeling erin, alles afstellen, beetje dit en een beetje dat, alles bij elkaar heel hard werken.

Ik zat ondertussen met de twee kids te genieten van een weekje centre parcs, want met ons erbij schoot het klussen echt niet op. Heel vervelend natuurlijk allemaal!!! Toen wij goed schoongeweekt thuis kwamen was het een grote bende op de boot, alles lag nog open, maar de motor deed het weer als een zonnetje. Opruimen dus en op zondag 17 juni gooiden we om 11:30 uur de lijnen los en vertrokken we, uitgezwaaid door al onze lieve buurtjes, uit Lith.

Het was die dag vaderdag en een mooier kado kon Jeroen zich niet voorstellen. Ton voer nog een stukje mee en die dag gingen we tot aan Tholen. Vandaar de volgende dag naar Antwerpen, schitterend zo’n industriehaven met gigantische vrachtschepen, sleepboten en hijskranen.

Vooral Pjotr keek zijn ogen uit en vond het geweldig om telkens weer boeien in het water te zien liggen. In Antwerpen zijn we twee en een halve week gebleven om de masten van de boot omhoog te laten takelen, waarna allerlei kabels aangelegd konden worden en nog veel meer klusjes uit te voeren. Vakantie noemen ze dat!

We hebben echt tot ’s avonds laat gewerkt,er zijn nog wat familieleden en vrienden overgekomen en hebben ook genoten van de talloze speeltuinen en de stad Antwerpen. Mijn  vaste rondje was ’s ochtends de hond samen met Pjotr uitlaten en daarna een uurtje in een van de prachtige speeltuinen spelen. Wat ons ook erg opviel was dat je haast nergens hondenpoep op straat zag en in de parken, iedereen ruimde het netjes op, daar kunnen wij in Nederland (uh, jullie dus) een voorbeeld aan nemen.

We lagen met ons Zeemuisje in de jachthaven aan de linkeroever, een heel rustig deel van de stad, maar op loopafstand bevond zich een voetgangerstunnel onder de Schelde door, waar zich ook de oudste roltrappen van Europa in bevonden. De tunnel was 572 meter lang en als je daar uitkwam stond je midden in de drukke stad. Geweldig.

Op woensdag 4 juli hadden we het wel voor gezien en waren de meeste klussen geklaard. ’s Ochtends werden we nog geïnterviewd door het digitale blad Zilt, waar jullie nu natuurlijk allemaal een abonnement op gaan nemen, wat helemaal gratis is …. We hebben afgesproken voor hen te gaan schrijven en filmen en hopen zo toch wat inkomsten de komende jaren te genereren. Om vier uur konden we door de sluis naar buiten en vertrokken we in vol ornaat met de masten van ons scheepje fier overeind.

De dag begon heel zonnig, maar eenmaal aangekomen in Nederland (tja je moet weer even via Nederland om via de Westerschelde de Noordzee op te komen) begon het te gieten, te waaien en te onweren. Nat kwamen we dus Terneuzen binnen.

Toen de Noordzee op naar België. De eerste plaats die we hier aandeden was Zeebrugge, daarna Oostende en nu zijn we in Frankrijk in Duinkerken. Het schiet niet echt op en we verlangen er erg naar om door te varen naar het zuiden, maar we hebben constant tegenwind en slecht weer. De eerste dag is Pjotr wel even zeeziek geweest en de hond was ook niet erg happy, maar verder heeft niemand ergens last van en ook Pjotr is er helemaal al overheen. Ons Droppie begint al te wennen aan het varen, maar geeft de voorkeur aan een veilige rustige haven.

In Oostende hebben we echt genoten, vooral Djerie, die heeft hier de mooiste dag van de vakantie tot nu toe beleefd. Er is daar namelijk een paardenrenbaan, die enkele weken geleden na een renovatie weer geopend was en we hebben daar een hele middag naar paardenrennen gekeken. Eerst kregen we de drafren te zien; dan zitten de jockeys in een wagentje achter het paard en daarna nog enkele rondes galop gekeken.

Het was echt leuk om te zien, indrukwekkend, alleen Pjotr had het na twee rondjes wel gezien. Gelukkig was er een lego-speelplaats vlakbij, waar Jeroen en Pjotr samen een uurtje hebben gebouwd. ’s Avonds konden we vanuit de boot nog genieten van een schitterende vuurwerkshow, wat het evenement afsloot.

Nu liggen we dus in Duinkerken, waar we vandaag Pjotr zijn verjaardag hebben gevierd. De laatste weken had Djerie allerlei kadootjes bij elkaar gesprokkeld in verschillende winkels, dus toen hij vanochtend wakker werd was de boot versierd en lag er een hele berg kadoos klaar. Zijn feestmuts die hij nog van het kinderdagverblijf had, opgezet en uitpakken maar: een krabbenvangnetje, figuurscharen, stempels, waterpistooltjes, dvd’s en koekjesvormpjes.

’s Middags samen een lekkere taart gebakken nadat we stokbrood met brie (vindt Pjotr heerlijk) hadden gegeten en ’s avonds pannenkoeken eten. Het was een geweldige verjaardag!

Nu ligt hij lekker  te slapen, hebben wij net een spelletje gedaan en zorg ik dat het schrijfwerk voor deze brief af is, zodat Jeroen er zo nog wat foto’s/filmpjes aan toe kan voegen.

Jullie merken het, afgelopen maand was echt nog een klusmaand, maar voor ons ook een maand om bij te komen van al het geregel van de afgelopen tijd en in de vakantiemood te komen. We hebben ook erg veel vertrouwen in onszelf en ons bootje gekregen door het slechte weer waarin we al gevaren hebben, wat op zich ook niet gek is, want zoveel hadden we nog niet met ons scheepje gevaren. Nee, dat komt wel goed. Djerie is al begonnen aan haar Engels en dit gaat erg goed, alleen in Frankrijk heb je er niet zoveel aan en blijft het behelpen met handen en voeten. Nou, ik zou zeggen, tot mails of wie weet zien we jullie binnenkort op skype. We doen ons best zoveel mogelijk bereikbaar te zijn, maar onze super-internetontvanger werkt nog niet, dus het blijft nu nog wat behelpen.

Heel veel groetjes vanaf Zeemuis

Doesjka, Jeroen, Djerie, Pjotr en een poot van Drop